Seesaw

Unknown

Joe Bonamassa/Beth Hart

Amper acht maanden geleden pakte Beth Hart ons nog vakkundig in met het vlammende Bang Bang Boom Boom en nu ligt er alweer een album bij de al dan niet digitale platenboer. In het verleden liep het leven haar al eens hinderlijk voor de voeten, maar de laatste jaren ontpopt Hart zich tot een gepassioneerde zangeres die haar prioriteiten op een rijtje lijkt te hebben, een ontwikkeling die ons met vreugde vervult. Seesaw is Hart tweede duoalbum met stergitarist Joe Bonamassa, met wie ze in 2011 Don’t Explain opnam, een cd met 10 covers die uiteenliepen van voor de hand liggend (I’d Rather Go Blind) tot verrassend (Your Heart Is As Black As Night van Melody Gardot). Die aanpak bleek het duo wel te bevallen want op dit nieuwe album volgen Hart en Bonamassa elf nummers lang gewoon de richting die ze twee jaar geleden al waren ingeslagen. Ze doen dat overigens mét inbegrip van een volstrekt overbodige cover. Deze keer is dat Nutbush City Limits dat in de uitvoering van Ike & Tina Turner (en in iets mindere mate van Bob Seger) al de eeuwigheid werd ingezongen.Maar afgezien van dat schoonheidsfoutje is Seesaw een zalig plaatje met een aantal spetterende bluesrockers die de luisteraar een welgemikte trap onder de kont geven. Can’t Let Go van rootrocker Randy Weeks is zo scherp als een Italiaans scheermes. Buddy Miles’ Miss Lady en Al Greens Rhymes hebben zoveel soul dat ze zelfs mummies aan het dansen kunnen brengen. Hart bevindt zich op haar eenenveertigste stilaan op de top van haar kunnen en ze glorieert in de ballades I Love You More (Al Kooper) en het hartverscheurend mooie A Sunday Kind Of Love (Louis Prima & Stan Rhodes). Ook Bonamassa verkeert in een bloedvorm, al zal vermoedelijk niemand het hem kwalijk nemen als hij eens een paar noten minder speelt. De brave borst wil zich nu en dan helaas wat verliezen in krachtpatserij terwijl hij op zijn sterkst is als hij zijn virtuositeit doseert. Maar goed, afgezien van die bemerking is Seesaw een meer dan waardige opvolger van Can’t Explain, alleen al door de ijzingwekkende versie van Billie Holidays Strange Fruit. Beth Hart heeft het recht om de blues te zingen.Nog niet zo lang geleden schreef ik een review van het nieuwe livealbum van Joe Bonamassa. Ik schreef daarin dat hij een grote meneer was geworden en naast zijn solowerk de productiviteit aan de dag weet te leggen om tevens allerhande projecten op te zoeken om zijn creativiteit in kwijt te kunnen. Een van die projecten is met zangeres Beth Hart. In 2011 wisten die twee elkaar op Don’t Explain al te vinden in heerlijke blues- en soulcovers. De stem van Hart en de gitaar van Bonamassa bleek een prachtige combinatie. Blijkbaar is de samenwerking goed bevallen want amper twee jaar later zitten beiden weer samen in de studio. Door dat ze er allebei een drukke agenda op na houden, gaan beide muzikanten ook op Seesaw alleen met covers aan de slag.Martin OverheulDaar waar men op Don’t Explain de nadruk legde op slow blues en zoals ik het vaak noem mineur blues, is op Seesaw meer uptempo werk en majeur blues het uitgangspunt. Een ander verschil met hun debuut is dat men op dit album meer uitpakt en verfraaiing aanbrengt door het gebruik van een blazerssectie, die volop een stempel op het album drukt. Bovendien heeft men op dit album in mijn oren in ieder geval iets obscuurder materiaal gekozen. Op Don’t Explain waren er nummers te horen van Ray Charles, Tom Waits, Aretha Franklin, Etta James en Billie Holiday te horen. Op hun nieuwste creatie wordt er gestoeid met nummers van Melody Gardot, Louis Armstrong, Ike &Tina Turner, Al Green, Blood, Sweat & Tears en Lucinda Williams. Overeenkomst met Don’t Explain is dat men weer grotendeels uitgaat van soulcovers. Verschil is dat Hart en Bonamassa op Seesaw dichter bij de soul blijft dan dat op het vorige album het geval was.Er wordt afgetrapt met Armstrong’s Them There Eyes dat heerlijk jazzy en big band-achtig klinkt. Daarna is Close To My Fire een song die (samen met I Love You More…) het dichtst tegen Don’t Explain aanschurkt. Verrassend vond ik het overbekende Nutbush City Limits van Ike &Tina Turner hoewel dat een jas is die Hart natuurlijk als geen ander past. Het hele middendeel vind ik wat minder klinken met songs van Al Green, Melody Gardot, Buddy Miles en Lucinda Williams. Men eindigt ijzersterk met A Sunday Kind Of Love, Seesaw en Strange Fruit. Met name Strange Fruit, een veelgebrachte cover in de soul- ,blues- en jazzwereld, klinkt zoals de song bedoeld is: onheilspellend, huiveringwekkend en beeldend. Voor diegenen die het nummer niet kennen of niet precies weten waar het over gaat: het is een tekst/gedicht op muziek gezet en uitgebracht in 1939 door de Joodse leraar en schrijver Abel Meeropol die in het stuk het racisme aan de kaak stelt. Met name het lynchen van Afro-Amerikanen in de zuidelijke staten komt hierin naar voren. Het begrip Strange Fruit is ontleend aan het ophangen van de vermoorde zwarte mensen in bomen (men hing er dan bij als zijnde vreemd fruit in een boom). Het nummer is vooral bekend geworden in de uitvoering van Billy Holiday.Seesaw is een waardige opvolger geworden van Don’t Explain. Met dezelfde band als op het debuut (o.a. Anton Fig en Carmine Rojas), aangevuld met blazers, hoor je het ongedwongen spelplezier en enthousiasme van de muzikanten. Zoals gezegd is er op dit vervolg meer uptempo en kersen op de taart te horen. Het geheel klinkt, op Strange Fruit en de verdwaalde ballads na, meer upbeat en vrolijker. Die happy blues vind ik persoonlijk minder dan slow blues en sad songs, maar dat is een persoonlijke voorkeur. Soul- en bluesliefhebbers halen met Seesaw gewoonweg een heerlijk album in huis dat staat. Over twee jaar op naar het derde album?Arjan Post

Seesaw
Joe Bonamassa/Beth Hart

Martin Overheul

8-7-2013