R-2692560-1296789756.jpeg

Joe Henry

Blood from Stars

Categorie:

door Ed Muitjens

24-07-2009

“Blood from Stars” heet de opvolger van “Civilians” uit 2007 en het is een plaat waarnaar veel mensen hebben uitgekeken. Zo ook ik. Joe Henry behoeft weinig of geen introductie. Met zijn eigen oeuvre en zijn werk als producer heeft hij zijn spreekwoordelijke sporen al meer dan verdiend. Zo heeft hij onder meer de dit jaar uitgebrachte cd’s “My Bright Mississippi” van Allen Toussaint (een respectvol eerbetoon aan de New Orleans jazz) en “A Stranger Here” van Ramblin’ Jack Elliot geproduceerd.Joe Henry moet door deze muziek geïnspireerd zijn geraakt, want beide stijlen zijn prominent aanwezig op “Blood from Stars”. In het nummer “The Man I Keep Hid” is hij qua jazzstijl zelfs te plaatsen tussen Randy Newman en de “oude” Tom Waits. Die associatie met Tom Waits heb ik op dit album meerdere keren ervaren, maar het is niet storend, ook doordat de afwisseling groot is. Hierdoor kun je ook niet spreken van een specifiek jazz- of bluesalbum. Henry is geïntrigeerd geraakt door de typische structuur en kracht van de teksten die worden herhaald, gevolgd door een refrein (zoals we dat in de blues kennen), hetgeen hij naar eigen zeggen ook heeft teruggevonden in poëzie van onder meer Cummings, welke hij onlangs heeft gelezen.Deze nagenoeg live ingespeelde plaat heeft diepte. Je voelt, hoort en ziet als het ware meerdere dimensies, in tekst en muziek. Oppervlakkigheid is nu eenmaal niet aan Henry besteed. Er wordt subliem en lekker losjes gemusiceerd en er hangt een sfeer van improvisatie in de lucht. Regelmatig zijn geluidssamples (door toetsenist Keefus Ciancia) te horen en de plaat vertoont een bepaalde donkerheid. De mooie prelude “Light No Lamp When the Sun Comes Down”, gespeeld door jazzpianist Jason Moran (die ook acte de presence gaf op de laatste cd van Otis Taylor) vormt de inleiding tot deze bijzondere cd waarop naast de gebruikelijke begeleiders ook ene Levon Henry meespeelt: inderdaad de 17(!)-jarige zoon van Joe Henry. Hij speelt zeer indrukwekkend saxofoon.De cd biedt zeer vele hoogtepunten; het door de piano en “rollende” drums gedragen “Channel”, het op een Spaanse gitaar begeleidde “This Is My Favorite Cage”, de geweldige blues “All Blues Hail Mary”, het ruim 6 minuten durende “Suit On a Frame” en eigenlijk kan ik nog wel een paar tracks opsommen. Typisch een cd waarbij er, door de hoge kwaliteit, geen favoriete tracks te noemen zijn. Met het mes op de keel zou ik nu kiezen voor “Truce”. Een prachtnummer over een relationele wapenstilstand met een donkere, ijzig door merg en been klinkende gitaar en de mooie contrasterende warme sax van Levon Henry. Werkelijk schitterend.De productie is, als vanouds, vrij basic gehouden. Als je naar het instrumentale nummer “Over Her Shoulder” luistert is het alsof saxofonist Levon Henry amper een meter van je is verwijderd terwijl hij de tonen uit zijn sax laat zoeven. De cd is opgenomen in de woning van Joe Henry in Pasadena (voormalige woning van de weduwe van de vermoorde president Garfield) en zal op het eind van het jaar in menige eindlijst prijken. Dat kan bijna niet anders. “But prisoners know nothing of victory at war / Let’s call it a truce for now” zingt hij in het eerdergenoemde “Truce”. Geen wapenstilstand echter voor de muzikant Joe Henry. Hij gaat zien en overwinnen. Zonder enige twijfel.