Endof-cvr_727X727

John Pinamonti

End of Smith

Categorie:

door Ed Muitjens

20-12-2009

Onlangs kreeg ik de cd “End of Smith” van New Yorker John Pinamonti thuis gestuurd. Een fraai verpakte cd met cartoonachtige foto’s van The Big Apple. Ik was aangenaam verrast na de eerste beluistering van “End of Smith” en was verbaasd dat ik nog nooit van de man had gehoord aangezien dit reeds zijn vijfde release is, temeer zijn debuut uit 1997 stamt. De begeleidende info geeft aan dat de cd gevarieerder is dan de vorige releases maar ondanks deze variëteit aan stijlen is er absoluut sprake van een eenheid. Wat mij enorm aanspreekt aan dit album is het feit dat John Pinamonti het vermogen heeft om iedere track te voorzien van een aanstekelijk refrein, pakkende riff en/of heerlijke solo.Overal vind je verfrissende elementen terug waardoor ik dit album al diverse keren voorbij heb laten komen. Het is een plaat waar het vakmanschap vanaf straalt. Hier zijn rasmuzikanten aan het werk en dat hoor je. De beheersing van de instrumenten maakt zeer veel indruk en neigt zelfs naar virtuositeit. De productie van Scott Anthony en John heeft daar zeker een steentje aan bijgedragen want de instrumenten klinken geweldig. John Pinamonti zal nooit te boek staan als een groot zanger maar hij is geloofwaardig in zijn voordracht en voor mij geldt dat geloofwaardigheid geen perfectie vereist. De teksten zijn heel divers. Pinamonti heeft duidelijk oog wat er in de wereld en om hem heen gebeurt en legt dat vast in directe teksten waarbij met name de Amerikaanse samenleving een spiegel wordt voorgehouden.Zo verwijst “End of Smith” naar de veranderingen zoals die plaatsvinden op Smith Street, Brooklyn, een straat in de buurt waar hij woont. “300mm Man” is een vrolijk deuntje met een tekst die zo door de Nederlandse rechtse populistische stromingen (het “vol is vol” idee) geschreven had kunnen zijn. De combinatie van de tekst met de misplaatste vrolijkheid van de muziek maakt dat de ironie er van af spat. In “It wasn’t the rain” is het bitterheid troef omtrent de gebeurtenissen rond Katrina die een rol hebben gespeeld. “It wasn’t the rain / It wasn’t the wind / It was just greed and power winning again…” Ook het liefdeslied “Mean to me” (zijn vrouw schijnt nogal eens te klagen over het feit dat hij nooit “lovesongs” schrijft…) overtuigt, mede door de oprechtheid van John alsook het werkelijk formidabele pianospel van Andy Burton. Zo valt er heel wat te genieten en heeft het opsommen er van te weinig zin. “End of Smith” is voor mij een heerlijke plaat gebleken. Een cd boordevol afwisseling en stijlen gemaakt door een New Yorker waar we wat mij betreft nog veel van mogen horen. Een mooie release aan het eind van een mooi muziekjaar.Kan het nog beter? Eind goed, al goed…


Websites