Judith Avers: God Bless The Brooders

Categorie:

door Martin Overheul

28-10-2012

Drie jaar geleden sloot ik mijn recensie van Judith Avers’ tweede album Mountain And Shore af met de volgende zin: ‘Laat er geen twijfel over bestaan, Judith Avers’ fantastische stem heeft mijn hart alvast veroverd.’ Sindsdien heeft Avers’ muziek een plaatsje veroverd op wat ik al ettelijke jaren de soundtrack van mijn leven noem. Sterker nog, Judith nam de moeite om persoonlijk te reageren op de recensie (die door vrienden van haar werd vertaald in het Engels en – o ijdelheid – op haar website prijkt), waarna er zich door de jaren heen een soort vriendschap ontwikkelde die er mogelijk voor zorgt dat mijn oordeel over haar nieuwe album God Bless The Brooders grotendeels gekleurd zal zijn door die persoonlijke appreciatie.Dat gezegd zijnde moet mij van het hart dat Judith Avers’ derde album opnieuw een pareltje is. Prachtig om te horen hoe Judith samen met producer en multi-instrumentalist Anand Nayak het maximale resultaat haalt uit bewust beperkt gehouden middelen. Op God Bless The Brooders geen speciale elektronische effecten, samples of vierentwintig overdubs, maar akoestische en elektrische gitaren, mandoline, banjo, bas, warempel een harmonium, wonderschone zanglijnen en ragfijne harmonieën. En dat alles wordt dan ook nog eens in de ene superbe melodie na de andere gegoten, melodieën die je tekort doet door er een label aan te hangen. Wat ik dan ook niet doe. Naast een aantal hemelse liefdesliedjes of liedjes die geïnspireerd zijn door de liefde (Baby Girl, Tap Tap Tap, Love Was A Possibility, Sweet Sweetly), vallen op inhoudelijk vlak vooral Ease Your Mind en Forgive Me Daughter op. Die eerste song, opgedragen aan Judiths vader Michael Avers die vorig jaar overleed op amper zestigjarige leeftijd, gaat over pijn – zowel mentaal als fysiek – en hoe die met je geliefden te delen. Een moeilijke oefening die maar al te vaak mislukt, met alle nefaste gevolgen van dien. Dat dit nummer meteen gevolgd wordt door de autobiografische bijna-biecht Forgive Me Daughter is geen toeval, begrijp ik uit reacties van Judith op mijn berichtje aan haar waarin ik naar dit nummer verwijs en stilsta bij mijn eigen relatie met mijn dochter, die een andere moeder heeft dan mijn zoon. Mensen trouwen, krijgen kinderen en realiseren zich op een goede of kwade dag dat wat er ooit was volledig verdwenen is, weg, voorbij. Met alle gevolgen van dien. En de hoop dat onbegrip vroeg of laat zal omslaan in begrip. ‘Forgive me daughter for what I done / There’s nothing else that an old man can say / The best thing that I have ever done / Was walk away / Forgive me daughter / Every day’. Het feit dat Judith deze hartverwarmende song op haar cd zet, wil zeggen dat er minstens sprake is van vergiffenis en begrip. Samen met de hierboven genoemde kwaliteiten maakt dat van het klein gehouden God Bless The Brooders een plaatje met een heel groot hart.