King-King-Alan-Nimmo-Take-My-Hand

King King

Take my Hand

Categorie:

door Ed Muitjens

11-09-2011

Een aantal weken geleden werd ik in een nieuwsbrief van platenzaak Sounds uit Venlo attent gemaakt op de debuut cd “Take my Hand” van King King. De band, gevormd om de Britse gitarist/zanger Alan Nimmo, had een paar weken geleden een zeer goede indruk achtergelaten op het bluesfestival van Peer. In de schappen van Sounds vond ik een week later de cd terug. Een snelle luisterbeurt was voldoende om overstag te gaan.  Het beste zou je de muziek van King King kunnen scharen onder blues, maar ze verkennen ook andere gebieden zoals funk, rock en soul. “Take My Hand” opent heerlijk met “Lose Control”. Zo vettig als brillantine en zo smerig als afgewerkte olie komen de vier heren hier uit de startblokken. Het openingsnummer heeft zeker overeenkomsten met The Stones in hun gloriejaren: lekkere gitaarriffs en Charlie Watts-achtig drumwerk. Het dameskoortje dat te horen is werkt voor mij als het toefje slagroom op de taart.  Alan Nimmo is een gitarist die zich er niet voor schaamt om af en toe een flinke dosis noten luidruchtig door de luidsprekers te laten schallen maar vergis je niet, hij weet ook zeker zijn momenten van rust uit te kiezen. Zo is er op de cd een hele mooie rustige versie van John Hiatt’s “Feels like rain” te vinden. Nimmo is natuurlijk een andere zanger dan Hiatt en een andere gitarist dan Sonny Landreth maar het nummer herbergt een hoop soul in zich. Een prima cover. De twee daarop volgende nummers, “Heart without a soul” en “All your life” zijn vooral funky van aard waarbij bij in het eerstgenoemde nummer rock- en in het tweede nummer overduidelijke jazzinvloeden zijn terug te vinden. “Broken Heal” is voer voor bluesrock fanaten terwijl het schitterende, door Eric Clapton en Robert Cray geschreven “Old Love” de harten zullen stelen van liefhebbers van slowblues met een hoog soulgehalte. Wederom een werkelijk schitterende cover waarbij Nimmo in het begin van het nummer gitaarwerk laat horen dat aan Cray refereert en gaandeweg meer naar de stijl van Clapton overstapt. Doordat de band een uitstekende spanningsboog weet op te bouwen boeit deze track de volle 10 minuten.  De variatie en de soepelheid waarmee verschillende stijlen en invloeden, schijnbaar moeiteloos, worden gespeeld zijn sterke troeven van de band en maken van dat album een absolute aanrader.  Als op het eind van het album ook nog eens één van de allermooiste soulnummers wordt gecoverd, namelijk Toussaint’s McCall’s “Nothing takes the place of you” (ondermeer terug te vinden op de niet te missen soulcompilatie van Kent “Dave Godin’s Deep Soul Treasures – Taken from the Vaults volume 2”) kan “Take my Hand” voor mij niet meer stuk. Een hele mooie versie van deze soulklassieker die je roerloos in je stoel laat zitten nadat de cd is afgelopen. King King (featuring Alan Nimmo – zo’n toevoeging vind ik altijd een beetje jammer maar ego’s zijn er nu eenmaal om gestreeld te worden…) levert wat mij betreft één van de beste bluesreleases af van de laatste tijd. De blues is nog lang niet dood en King King bewijst het. 


Websites