61HR3+T01JL._SS500

Kirsty Almeida & The Troubadours

Winter songs

Categorie:

door Ed Muitjens

23-12-2012

Kersttijd… Voor velen gruweldagen die ze moeten doorworstelen maar voor deze in de lente geboren en stilaan ouder wordende man is het kerstgevoel bijzonder. Heb ik altijd al gehad. Vandaar ook dat ik een eigenlijk afgrijselijk lelijk windlichtje met een waarde van hooguit € 2,50 tot mijn meest waardevolle "erfstuk" reken. Uren heb ik als kind gekeken naar het spel van het vlammenlicht door gekleurde kralen. Ook muziek speelde daarbij een grote rol. Mahalia Jackson en Frank Sinatra zitten met hun kerstmuziek vastgeketend in mijn melancholisch gekleurde herinneringen. En ja… Johnny Woodhouse natuurlijk met zijn "weergaloze" accordeon… Johnny Woodhouse…Sweet memories…Kerstplaten, beste mensen, zijn nu eenmaal een ieder jaar terugkerend fenomeen. Op het moment dat Ebenezer Scrooge op het punt staat om zijn magische nacht weer te gaan beleven, ineengekrompen konijnen, hazen en ander wild schichtig om zich heen beginnen te kijken en de spaarrekening van de erven van Romy Schneider er dankzij de Sissi-trilogie weer een stukje rooskleuriger gaat uitzien vallen kerstplaten als sneeuwvlokken uit de lucht. Dat kerstplaten doorgaans niet worden gerekend tot hoogtepunten van moderne muziek is een feit. Dat hoeft voor mij ook niet altijd. In de kersttijd schuift mijn kritische bril nog weleens van de neus en kweel ik op eindejaarsfeesten uit volle borst mee met "kerstklassiekers"  van Slade, McCartney, Chris Rea en ja, zelfs met Wham… Met kerst kan ik gewoon niet liegen…Onlangs vielen bij mij twee "kerstplaatjes" in de bus waarvoor ik mijn kritisch brilletje toch nog maar eens heb opgezet."All the way to Bethlehem" van Donna Ulisse en "Winter songs" van Kirsty Almeida & the Troubadours.Om met Donna Ulisse te beginnen: "All the way to Bethlehem" is eigenlijk helemaal geen kerstplaat. In geen velden of wegen is er een kerstnummer te vinden maar toch… Het is een gospelplaat over verhalen (onder meer de geboorte van Jezus) uit het Oude Testament. Ik heb reeds een paar cd's van Donna Ulisse in huis en ook hier laat ze horen dat ze voor kwaliteit staat. Haar muziek is, zoals altijd, traditioneel van aard en daar moet je houden maar de muziek wordt uitstekend gebracht.  Donna heeft een mooie stem, schrijft goede songs en de instrumentale beheersing op dit album is gewoon formidabel te noemen. De banjo en de viool hebben een prominente rol en daar zijn respectievelijk Keith Sewell en Andy Leftwich verantwoordelijk voor. Ook Viktor Krauss is als bassist terug te vinden. De teksten van de nummers raken me niet echt maar dat is niet zo vreemd want ik ben tenslotte ook een atheïst. Dit sympathieke en zeker niet onverdienstelijke album moet het voor mij van de melodielijnen hebben, de zang en de instrumentatie en die zijn gewoon goed.De in Manchester verblijvende Kirsty Almeida heeft met The Troubadours een "kerst/winteralbum" gemaakt met daarop enkele kerstnummers. "Merry Christmas, let's have fun" zingt ze in het openingsnummer en ze laat daarin een mate van eigenzinnigheid zien die me aanspreekt. Volgens mij speelt een tuba de baslijnen maar ik vind die niet terug in de liner notes. "All I want for Christmas" van Mariah Carey krijgt een prima uitgeklede uitvoering waardoor ik er voor de rest van de cd er maar eens goed voor ben gaan zitten aangezien één van mijn Joni Mitchell's lievelingsnummers "River" op de tracklisting staat. Ze wijkt niet veel af van Joni's originele versie en het origineel is ook niet te overtreffen naar mijn mening maar Kirsty Almeida's stem raakt me en de manier waarop "River" instrumentaal wordt ingevuld is bijzonder fraai te noemen. Aan humor ontbreekt het haar niet gelet op de titel van het luchtige maar heerlijke "Just cancel Christmas". Er is meer dan genoeg fraais te vinden op deze cd. Ze sluit de cd af met een korte, jazzy en meerstemmig gezongen versie van "White Christmas". Mooi hoor.Al met al zou ik niet ontevreden zijn als ik de cd's van Donna Ulisse en Kirsty Almeida onder de kerstboom zou vinden. Zeker die van Kirsty Almeida blijft voor mij hangen. Dit gezegd hebbende is het weer tijd om mijn kritische bril af te zetten en me over te geven aan het kerstgevoel. Ook dit jaar zal ik, in het bijzijn van mensen die me dierbaar zijn en andere dierbaren op afstand, staren naar mijn windlichtje en me gelukkig prijzen omdat het vlammetje ook dit jaar nog nagenoeg onbeweeglijk brandt. Misschien dat onder de klanken van Frank Sinatra of zelfs Johnny Woodhouse ik in de weerspiegeling van iemand's glas zelfs een glinstering in mijn oog zal zien. (Zucht…) Met het verstrijken van de jaren groeit ook het sentiment… Ik wens iedereen hele fijne kerstdagen toe en in het bijzonder onze tuinman John en alle kabouters die regelmatig in deze tuin plegen rond te waren. Kersttijd… Voor velen gruweldagen die ze moeten doorworstelen maar voor deze in de lente geboren en stilaan ouder wordende man is het kerstgevoel bijzonder. Heb ik altijd al gehad. Vandaar ook dat ik een eigenlijk afgrijselijk lelijk windlichtje met een waarde van hooguit € 2,50 tot mijn meest waardevolle "erfstuk" reken. Uren heb ik als kind gekeken naar het spel van het vlammenlicht door gekleurde kralen. Ook muziek speelde daarbij een grote rol. Mahalia Jackson en Frank Sinatra zitten met hun kerstmuziek vastgeketend in mijn melancholisch gekleurde herinneringen. En ja… Johnny Woodhouse natuurlijk met zijn "weergaloze" accordeon… Johnny Woodhouse…Sweet memories…Kerstplaten, beste mensen, zijn nu eenmaal een ieder jaar terugkerend fenomeen. Op het moment dat Ebenezer Scrooge op het punt staat om zijn magische nacht weer te gaan beleven, ineengekrompen konijnen, hazen en ander wild schichtig om zich heen beginnen te kijken en de spaarrekening van de erven van Romy Schneider er dankzij de Sissi-trilogie weer een stukje rooskleuriger gaat uitzien vallen kerstplaten als sneeuwvlokken uit de lucht. Dat kerstplaten doorgaans niet worden gerekend tot hoogtepunten van moderne muziek is een feit. Dat hoeft voor mij ook niet altijd. In de kersttijd schuift mijn kritische bril nog weleens van de neus en kweel ik op eindejaarsfeesten uit volle borst mee met "kerstklassiekers"  van Slade, McCartney, Chris Rea en ja, zelfs met Wham… Met kerst kan ik gewoon niet liegen…Onlangs vielen bij mij twee "kerstplaatjes" in de bus waarvoor ik mijn kritisch brilletje toch nog maar eens heb opgezet."All the way to Bethlehem" van Donna Ulisse en "Winter songs" van Kirsty Almeida & the Troubadours.Om met Donna Ulisse te beginnen: "All the way to Bethlehem" is eigenlijk helemaal geen kerstplaat. In geen velden of wegen is er een kerstnummer te vinden maar toch… Het is een gospelplaat over verhalen (onder meer de geboorte van Jezus) uit het Oude Testament. Ik heb reeds een paar cd's van Donna Ulisse in huis en ook hier laat ze horen dat ze voor kwaliteit staat. Haar muziek is, zoals altijd, traditioneel van aard en daar moet je houden maar de muziek wordt uitstekend gebracht.  Donna heeft een mooie stem, schrijft goede songs en de instrumentale beheersing op dit album is gewoon formidabel te noemen. De banjo en de viool hebben een prominente rol en daar zijn respectievelijk Keith Sewell en Andy Leftwich verantwoordelijk voor. Ook Viktor Krauss is als bassist terug te vinden. De teksten van de nummers raken me niet echt maar dat is niet zo vreemd want ik ben tenslotte ook een atheïst. Dit sympathieke en zeker niet onverdienstelijke album moet het voor mij van de melodielijnen hebben, de zang en de instrumentatie en die zijn gewoon goed.De in Manchester verblijvende Kirsty Almeida heeft met The Troubadours een "kerst/winteralbum" gemaakt met daarop enkele kerstnummers. "Merry Christmas, let's have fun" zingt ze in het openingsnummer en ze laat daarin een mate van eigenzinnigheid zien die me aanspreekt. Volgens mij speelt een tuba de baslijnen maar ik vind die niet terug in de liner notes. "All I want for Christmas" van Mariah Carey krijgt een prima uitgeklede uitvoering waardoor ik er voor de rest van de cd er maar eens goed voor ben gaan zitten aangezien één van mijn Joni Mitchell's lievelingsnummers "River" op de tracklisting staat. Ze wijkt niet veel af van Joni's originele versie en het origineel is ook niet te overtreffen naar mijn mening maar Kirsty Almeida's stem raakt me en de manier waarop "River" instrumentaal wordt ingevuld is bijzonder fraai te noemen. Aan humor ontbreekt het haar niet gelet op de titel van het luchtige maar heerlijke "Just cancel Christmas". Er is meer dan genoeg fraais te vinden op deze cd. Ze sluit de cd af met een korte, jazzy en meerstemmig gezongen versie van "White Christmas". Mooi hoor.Al met al zou ik niet ontevreden zijn als ik de cd's van Donna Ulisse en Kirsty Almeida onder de kerstboom zou vinden. Zeker die van Kirsty Almeida blijft voor mij hangen. Dit gezegd hebbende is het weer tijd om mijn kritische bril af te zetten en me over te geven aan het kerstgevoel. Ook dit jaar zal ik, in het bijzijn van mensen die me dierbaar zijn en andere dierbaren op afstand, staren naar mijn windlichtje en me gelukkig prijzen omdat het vlammetje ook dit jaar nog nagenoeg onbeweeglijk brandt. Misschien dat onder de klanken van Frank Sinatra of zelfs Johnny Woodhouse ik in de weerspiegeling van iemand's glas zelfs een glinstering in mijn oog zal zien. (Zucht…) Met het verstrijken van de jaren groeit ook het sentiment… Ik wens iedereen hele fijne kerstdagen toe en in het bijzonder onze tuinman John en alle kabouters die regelmatig in deze tuin plegen rond te waren. 


Websites