MI0003742856

Laura Cantrell

No Way There From Here

Categorie:

door Ed Muitjens

04-02-2014

Cadans. Het is het woord dat ik zocht nadat ik de nieuwe cd “No way there from here” van Laura Cantrell had beluisterd. Ik ken namelijk geen andere zangeres die een dergelijke cadans weet te leggen in die typische in country gedrenkte uptempo liedjes  dan dat zij dat doet. Dat liet ze met name al op het schitterende “When the roses bloom again” uit 2002 horen. Die kenmerkende stem, waarin troost en triestheid lijken samen te vloeien, en die heerlijk deinende liedjes, die bol staan van voortreffelijke refreintjes, zorgen voor die cadans. Laura Cantrell is een zangeres die haar hand nooit overspeelt: ze vertilt zich niet vocale acrobatiek, ze voert geen noemenswaardige muzikale koersveranderingen door en brengt slechts mondjesmaat nieuw werk uit. Dit is sinds haar debuut “Not the trembling kind” uit 2000 pas haar vijfde cd release (ze heeft ook een digitale ep op haar naam staan) waarbij ook nog eens dient te worden opgemerkt dat “Kitty Wells Dresses” uit 2011 een cover cd is. Het zorgt er in ieder geval voor dat ik altijd met veel belangstelling uitkijk naar nieuw werk van haar want eerlijk gezegd kan ik van haar muziek bijzonder gelukkig worden. Geluk ligt inderdaad gewoon soms voor het oprapen…Ook nu weer wordt de luisteraar een dozijn liedjes voorgeschoteld waar deze ranke schone zo het patent op heeft. Met “All the girls are complicated” (op het onderwerp ga ik maar niet in want het ijs schijnt nogal glad te zijn deze dagen…) trapt ze af waarbij ze vocaal wordt ondersteund door Caitlin Rose. Meteen valt de verzorgde productie op, waarvoor Mark Nevers en zijzelf verantwoordelijk zijn en waaraan hoorbaar veel zorg is besteed. De zelf geschreven liedjes “Starry Skies” en “Can’t wait” zijn van die typische “Laura Cantrell liedjes” waarbij de zon acuut begint door te breken. Wat heeft deze vrouw toch een verfijnd en fraai neusje voor heerlijk in gehoor liggende melodieën die het gemoed van de luisteraar kunnen beroeren. De nadruk ligt bij Cantrell nooit op de instrumentatie maar er wordt wel degelijk fabelachtig gemusiceerd op dit album. Een voorbeeld daarvan is het titelnummer dat voor mij, zoals vele liedjes op dit album, bij iedere draaibeurt nog aan kracht weet te winnen. De huilende lapsteel van Marc Spencer, het fraaie gitaar en fiddlespel van respectievelijk Kenny Vaughan en Billy Contreras en de werkelijk prachtige achtergrondvocalen van Jordan Caress zorgen samen met de uit duizenden herkenbare zang van Cantrell voor weemoed en kippenvel.“There is nowhere there from hereNo turn I might have takenEach day  when I awakenThe dream that seams so clear… dissapears…There is nowhere there from here.”De dame uit Nashville heeft het met haar nieuwe cd weer geflikt. Er zijn voor mij bepaalde zekerheden in de muziek. Laura Cantrell is daar er daar één van. Met “No way there from here” is mijn honger weer even gestild.


Websites