joan-shelley-like-the-river-loves-the-sea copy

Joan Shelley

Like The River Loves The Sea

Categorie:

door Ed Muitjens

30-12-2021

9 oktober. Het is de laatste keer geweest dat ik een replay heb geschreven. Een week later kreeg Martin Overheul het vreselijke bericht te horen dat hij slechts nog enkele dagen of weken te leven had. Vanaf 9 oktober heb ik niet meer de behoefte gevoeld of de energie gehad om nog een album onder de aandacht te brengen. Niks geen afstoffen meer. Dat lukt ook niet zo best wanneer de ene na de andere spreekwoordelijke uppercut met enige kracht op de kaaklijn belandt. De laatste drie maanden hebben gewoon een te grote impact gehad, merkte ik. Ik heb Martin zien leven, ik heb hem zien houden van de liefde van zijn leven, ik heb hem zien smelten bij alleen al de gedachte aan zijn gezin, ik heb hem zien opkijken naar zijn broer en ik heb hem zien sterven. Met een waardigheid die bij zijn leven paste

Ik zocht daarna troost in muziek en boeken die Martin aan het hart gingen. Zo las ik recent Nescio’s “De uitvreter”. In dat verhaal komt een passage over tijd voor, toch één van Martins favoriete onderwerpen, die hij had kunnen schrijven, maar die hij enkel, ongetwijfeld tientallen keren, heeft gelezen: “Duizenden jaren kon het water nog stromen, zonder dat hij het zien zou. En als de aarde verging dan was er nog eigenlijk niks gebeurd. Daarna kwam nog zooveel tijd, er kwam geen einde aan den tijd. En al dien tijd zou hij dood zijn.”

In de kerstvakantie ben ik begonnen met Max Portes “Lanny”. Het is een boek dat ik enkele jaren geleden samen met Martin heb gekocht toen Marina en Martin bij ons op bezoek waren. Al die tijd heeft het boek op mij liggen te wachten. Alsof dat een reden heeft gehad. Die bewuste middag bezocht ik met Martin boekhandel “De Tribune”. Niet zo vreemd omdat Martin een man was van het geschreven woord. Naast een boek van Van Dis schafte ik ook “Lanny” aan. Samen hebben we het boek geopend en we konden een lach niet onderdrukken toen we de (letterlijk) dansende woorden op papier zagen. We keken elkaar aan: “typisch Porter”. Zijn bijzondere stijl, die nogal afwijkt van andere schrijvers, is waarschijnlijk de reden waarom Martin en ik Porter hoog hadden zitten.

Naast dat ik dat Porter-boek aan het lezen ben verblijft de laatste dagen de cd “Like The River Loves The Sea” van Joan Shelley met grote regelmaat in de lade van onze cd-speler. Erik, Arjan, Martin en ik zouden, volgens mij in 2020, samen naar haar optreden in Da Roma in Antwerpen gaan. Omdat we elkaar wel heel goed kenden van social media, maar we niet allemaal elkaar eerder hadden ontmoet in het echte leven. Het was een mooi vooruitzicht totdat corona haar morbide gezicht ontsluierde en de culturele wereld letterlijk tot stilstand kwam. Van dat samen zijn kwam helaas niets terecht.

Wat hebben Porter en Shelley met elkaar gemeen? Weinig en toch alles. In het cd-boekje van Shelley staat namelijk een tekst van Porter weergegeven, die hij speciaal voor deze cd-uitgave schreef. Het kan verkeren. Soms valt alles samen. Samen. Dat  is hier wel het sleutelwoord. Samen is ook het gemis dat ik nu voel. Want rouwen is vooral het gevoel dat aan ‘samen’ geen verdere invulling meer kan worden gegeven. Het besef dat ‘samen’ een herinnering is, geen verwachting meer. Geen nieuwe ontmoetingen. ‘Samen’ ligt achter ons.

Terwijl ik dit schrijf realiseer ik mij dat ik het niet bij het rechte eind heb. Want Martins herdenkingsprentje staat op mijn bureau. Hij kijkt mij iedere werkdag, toastend met een glas wijn, aan. Ik toast soms stiekem met hem mee. Met een glas melk of thee. Hij zou eens moeten weten. Hij luistert niet alleen mee naar mijn arbeidsvitaminen, maar samen met hem vier ik de kleine overwinningen en deel ik de onvermijdelijke misperen die bij de waan van de werkdag horen.  Samen. Op een andere manier. Maar toch, samen.