CleanShot 2021-07-20 at 21.53.35@2x

Linda Ronstadt

Linda Ronstadt

Categorie:

door Ed Muitjens

20-07-2021

Het is één van mijn favoriete TV-programma’s: “Het uur van de wolf”. De laatste twee weken zag ik twee afleveringen. Twee documentaires over respectievelijk Boudewijn de Groot en Linda Ronstadt en allebei de documentaires hielden mij aan de buis gekluisterd. Vooral de documentaire van Linda Ronstadt was een feest van herkenning. Niet alleen door de muziek maar vooral ook door het groot aantal muzikanten dat werd geïnterviewd. Van Don Henley tot J.D. Souther en van Emmylou Harris tot gitarist Wally Wachtel. Linda Ronstadt was met name in de jaren ’70 een voortreffelijke zangeres, een mooie vrouw maar vooral ook een mooi mens. Na het overlijden van Gram Parsons haalde ze Emmylou Harris, die ze pas enkele weken kende, in huis om haar door één van de zwaarste periodes van haar leven loodsen. Doordat ik ooit een boxset heb gekocht alsook de albums “Linda Ronstadt” en “Heart like a wheel” heb ik zeven albums van de jaren ’70 van Ronstadt in huis. Voeg daarbij het best verkochte Spaanstalige album ooit, “Canciones de mi padre”, het iets te gladde “Cry like a rainstorm, howl like the wind” en het voortreffelijke “Western wall: The Tuscon sessions”, dat ze aan het eind van de vorige eeuw maakte met Emmylou Harris, en het tiental is compleet. Maar ook al is het ene album iets te glad, het andere iets te middelmatig (“Living in the U.S.A.”), altijd is daar die Godvergeten prachtstem dat alles overeind houdt en, in ieder geval mij, kippenvel bezorgt. Een stem waarmee ze in de jaren ’80 doodleuk de theaters indook om zich daar toe te leggen op operette. Het is ongelooflijk dat ze altijd zo onzeker is geweest over haar eigen vocale prestaties want voor mij is ze één van de beste zangeressen ooit. Punt.

Ik heb, naar aanleiding van “Het uur van de wolf” nog eens naar een aantal Ronstadt geluisterd. Met name dat titelloze album uit 1972 bleef hangen. Het was een periode waar Glenn Frey en Don Henley aan het begin stonden van hun Eagles avontuur. Zij maakten destijds deel uit van haar band en spelen dan ook mee op deze fraaie plaat. En J.D. Souther natuurlijk. Het einde van de documentaire is meer dan triest. In 2009 Ronstadt moest stoppen met zingen. Parkinson tastte haar stem aan. In de laatste minuten van de documentaire zingt ze nog een lied met haar familie. Waarbij ze wordt geconfronteerd met de ernstige beperkingen van haar stembereik. Juist haar. Toch ooit een zingende engel, gehuld in huid. Emmylou Harris probeert uit te leggen hoe erg dit is en breekt. Niet alleen omdat Linda Ronstadt haar vriendin is. Maar omdat zij als geen ander weet hoe goed ze was. De beste. Nou ja, één van de beste dan.

Label: independant