Ruthie-Foster-Live-at-the-Paramount

Ruthie Foster Big Band

Live at The Paramount

Categorie:

door Ed Muitjens

18-07-2020

Ze is als het ware in de kerk geboren, de Texaanse Ruthie Foster. Op veertienjarige leeftijd was ze al soliste in het lokale kerkkoor. Van daaruit heeft ze zich, met haar machtige stem, een weg gezongen naar het internationale podium van de blues, gospel en soul. En eigenlijk mag je daar, zeker gezien ook deze live cd, jazz aan toevoegen. Schakelen tussen deze stijlen kost Foster geen enkele moeite. Na het fraaie live album “Live at Antone’s” uit 2011 komt ze nu met een prima set die is opgenomen in Austin in The Paramount. En Ruthie Foster heeft daarvoor uitgepakt want ze wordt begeleid door een heus Big Band orkest. Laat ik meteen met de deur in huis vallen, die uitgebreide blazerssectie en de Big Band arrangementen zijn voorbeeldig en vormen een goede aanvulling op haar toch al niet te onderschatten bühne prestaties. Nu kan Foster ook uit een oeuvre putten dat ruim twintig jaar omhelst waarbij ze ook nog eens een fijne neus heeft ontwikkeld om covers te kiezen die ze zich vaak geheel eigen maakt. Luister bijvoorbeeld naar de trage versie van Johnny’s Cash “Ring of fire”. Ook al heeft Johnny Cash lang geleden zijn definitieve versie stevig in de beton gegoten, Foster weet er een gevoelige en ingetogen versie van te maken. Het spelplezier spat er vanaf op het moment dat ze muzikaal gezien New Orleans aandoet in “Joy comes back”. Uiteraard ontbreekt haar prijsnummer “Phenomenal woman” ook niet in deze setlist en deze versie doet de titel van het lied alle eer aan. Vocaal ondersteund door fijn achtergrondkoor, dat het gehele album de meest heerlijke ondersteunende zang laat horen, wordt ze naar ongekende hoogten gestuwd en blaast ze iedere toeschouwer bijna letterlijk uit zijn of haar stoel. Wat een longinhoud, wat een stembanden en wat een bak aan soul zit er in die stem. Hoewel de gekozen liedjes een prima staalkaart zijn voor hetgeen zij als zangeres staat had ik persoonlijk “It makes no difference” (The Band) en “Don’t want to know” (John Martyn), die zij eerder heeft opgenomen, graag op deze cd hebben teruggezien. Ze sluit af met “Fly me to the moon” en “Mack the knife” dat ook tot het repertoire behoorde van Ella Fitzgerald.

De voorbeeldige productie, de uitbundigheid van muzikanten alsook het publiek maar vooral de grote klasse van Ruthie Foster laten horen wat we in ‘de coronatijd’ vooral moeten missen. Avonden van betovering die nog dagenlang blijven nagalmen en waarop je als muziekliefhebber een tijdje kan teren. “Maybe we can to this next year?” zegt ze aan het eind van het in 2019 opgenomen optreden. Woorden die inmiddels door de actualiteit zijn ingehaald. Laten we hopen dat dergelijke avonden in 2021 weer volop kunnen plaatsvinden. Zonder de zorgen die de muziekwereld nu overheersen en tergen.


Websites