Live in Europe

Johnny-Rawls-Live-In-Europe

Johnny Rawls

Als je naar het live album “Live In Europe” van bluessoul-zanger en gitarist Johnny Rawls luistert, dan voel je meteen dat zijn wortels diep zijn verankerd in de jaren ’60 deepsoul. De bijna 69-jarige, in Mississippi geboren, Rawls, laat ons even meegenieten van een fijne avond soul. Het is inmiddels zijn zestiende album hoewel het opvallend is dat hij pas in 1994 debuteerde. Dat heeft alles met zijn verleden te maken.

Rond 1970 begeleide hij onder meer Joe Tex en Z.Z. Hill als zij toerden door Mississippi maar zijn rol van begeleider (gitarist) krijgt vooral vorm in de midden jaren ’70 van de vorige eeuw als hij toetreedt tot de begeleidingsband van O.V. Wright alhoewel op hij diens fantastische album “Live In Japan” uit 1979 niet present is. Op deze liveregistratie wordt Wright ondersteund door de befaamde band van het Hi label bestaande uit de familie Hodges. Om een jaar later het leven te laten na een (te) lang gevecht met een verdovende middelen-verslaving. Het is dan ook niet zo vreemd dat Rawls zwaar is beïnvloed door Wright en daar kan moeiteloos van Otis Clay aan toe worden gevoegd.

Ook Rawls wordt op zijn live cd begeleidt door een muzikale familie namelijk door vader Erkan Ozdemir op bas en zonen Levent en Kenan op respectievelijk drums en gitaar. De toetsen worden onder handen genomen door Alberto Marsico. Rawls opent met “Beast of burden” waarmee hij, zachtjes deinend, het optreden begint. Persoonlijk had ik liever gezien dat hij voor een ander Stones-nummer zou hebben gekozen, want “Beast of burden” vind ik niet bepaald hun sterkste nummer en haalt me niet bepaald uit mijn stoel. Wel laat Rawls horen te beschikken over een fijne soulstem met een rauwheid die refereert aan Wright en Clay zonder dat hij hun evenknie is, maar dat is geen schande.

Hij laat een sterke versie van Clarence Carters “Too weak to fight” horen, waarbij je niet eens hoeft te weten dat Carter dit heeft gezongen, want het typische geluid dat Carter maakte imiteert Rawls hier perfect. Uiteraard komt ook Wright voorbij in onder meer “Into something (I can’t shake loose)” en is er een versie van “Pouring water on a drowning man” terug te vinden, een nummer dat Otis Clay in 1970 op plaat zette, vier jaar na de originele versie van James Carr. Rawls laat ook zijn blueskant horen middels een prima versie van “Stormy monday” met een zeer fraaie orgelsolo.

Wat een beetje jammer aan dit album is, is dat, ondanks dat het een liveplaat betreft, aan het eind van ieder nummer een “fade-out” wordt toegepast waardoor je meer het gevoel hebt dat je naar een aantal afzonderlijke live tracks zit te luisteren dan dat je in een live registratie wordt gezogen. Overigens sluit Rawls af met een Otis Clay tribute, “I miss Otis Clay“. Zijn vorige album had dezelfde titel en dit betreffende nummer vind je daar, volgens mij in precies dezelfde versie, op terug. Een beetje merkwaardig eerlijk gezegd. Neemt niet weg dat dit een heel fijn nummer is, maar de keuze voor gewoon nog een live track was meer voor de hand liggend geweest.
Al met al is dit een zeer sympathieke soulplaat. Gelukkig eens een soulalbum waarop niet hardnekkig is geprobeerd om het jaren ’60 geluid, met alle geluidsbeperkingen van dien, te imiteren. Zo kan het dus ook.

Live in Europe
Johnny Rawls

Ed Muitjens

31-5-2020