dan-penn-living-on-mercy

Dan Penn

Living on Mercy

Categorie:

door Ed Muitjens

03-10-2020

Dit jaar bracht nogal wat teleurstellingen met zich mee: geen concerten en heel wat releases die werden uitgesteld. Maar lichtpuntjes waren er ook en een beetje soulliefhebber zal het met mij eens zijn dat de aankondiging van een nieuwe Dan Penn-plaat tot die categorie mag worden geschaard.

Nu heeft hij zichzelf altijd al veel meer gezien als een liedjesschrijver dan als een uitvoerend artiest. En wat wil je ook wanneer je liedjes als “The Dark End of the Street“, “I’m Your Puppet” of “Do Right Woman, Do Right Man” achter je naam hebt staan, al schreef hij dergelijke liedjes vaak samen met Chips Moman of Spooner Oldham. Toch nam hij in de jaren ’60 voor Fame tal van nummers op. 48 van deze opnamen zijn verzameld op de Ace Records compilaties “The Fame Recordings” en “Closer to Me“. In 1973 bracht hij het album “Nobody’s Fool” dat soms iets teveel orkestraties kent.

Daarna was het 21 jaar stil voordat er weer een volgend album verscheen, “Do Right Man“. Het bleek een regelrechte voltreffer te zijn met een fraaie versie van “The Dark End of the Street” en een absoluut prijsnummer in de vorm van “Zero Willpower“. In 1999 verscheen er nog een live-album met Oldham en in eigen beheer verscheen links en rechts nog wel eens werk, maar tot een regulier album kwam het niet meer.

Zijn werk als producer mag ook niet over het hoofd worden gezien. Zo produceerde hij onder meer albums van A.J. Croce, The Hacienda Brothers en het fraaie “My Heart Is In Memphis” van Irma Thomas, een album dat in zijn geheel was gewijd aan liedjes van de man zelf. Maar misschien wel het mooiste project, waar hij als producer maar ook als uitvoerend artiest (twee tracks) zijn handtekening onder zette, is “Testifying – The country soul revue“. Nieuw opgenomen liedjes van onder meer Larry Jon Wilson, Bonnie Bramblett, Donnie Frits en Tony Joe White werden door hem opgenomen en geproduceerd. Dat album is een absolute “must-have” voor iedere muziekliefhebber.

Aangezien Penn de jongste niet meer is, hij is tenslotte bijna 79, was de aankondiging van een nieuw album zeer verrassend. Eentje om naar uit te kijken. En eerlijk is eerlijk, zijn stem is nog als vanouds. En je kunt er van op aan dat iemand van zijn statuur zich niet laat omringen door een stel koekenbakkers. Qua begeleiding zit het dus ook wel snor en terecht noemt hij ze “The faithful bunch”. De liedjes zijn over het algemeen prima, ook de meer up-tempo liedjes. Dat hij daarbij soms put uit zijn rijke verleden deert niet. “I do“, een nummer uit de jaren ’60, staat nog altijd recht overeind. Penn overtuigt, en misschien is dat ook niet zo vreemd, het meest in de ballads. Daar weet hij die bijzondere mix van soul, country en een vleug blues perfect samen te brengen. Het levert een aantal prima nummers op zoals het fraaie “Blue Motel“.

Dat dit de afscheidsplaat van Penn is mag duidelijk zijn. Zijn vorige studioalbum dateert tenslotte van 1994. Met dit tempo moet hij wel heel oud worden om nog nieuwe muziek uit te brengen. In “One Of These Days” is hij daar ook heel helder over:

"One of these days
and it won't be long
You will look for me
and I'll be gone
The winds of time will have their day
Just like leaves, I'll blow away."

De aanzet van dit slotnummer is erg mooi, maar wordt aan het eind toe verpest omdat Penn kennelijk een flinke dosis dramatiek heeft willen toevoegen in de vorm van sopraanachtige zang. Het haalt het lied, dat een mooie afsluiter had moeten zijn, helaas onderuit.

Resumerend is “Living On Mercy” een prettig levensteken van Penn met enkele gedenkwaardige momenten. Maar het niveau van “Do Right Man” haalt hij niet. Maar al met al is dit een zeer sympathieke release. En iedere soulliefhebber zal daar tevreden mee zijn.


Websites