717FqEISG9L._SS500_

Kevin Coyne

Marjory Razorblade

Categorie:

door Rein van den Berg

14-01-2022

Marjory Razorblade was één van de eerste lp’s die verscheen op Virgin Records. Het album, een dubbel-lp, verscheen in het najaar van 1973. In die periode van mijn jeugd werd mijn vrije tijd opgeëist door, interesse voor muziek. Nagenoeg uitsluitend popmuziek uit de Westerse wereld, waarbij het leeuwendeel voor rekening kwam van Noord-Amerika en Canada, en uiteraard Engeland (inclusief Schotland en Ierland). Aangezien Internet niet bestond was muziekkrant Oor de meest voor de hand liggende informatiebron, naast twee muziekvrienden die met hun suggesties over de brug kwamen. Dat Coyne voorheen al platen had gemaakt met zijn band Siren was mij onbekend. En dat hij via Dandelion Records in 1972 zijn debuutplaat had gemaakt wist ik evenmin. Case History pas jaren nadien gekocht. Marjory Razorblade was overrompelend qua drive, en ook zijn aansprekende teksten wisten enorm te fascineren. Een mix van zwarte humor en realisme. Bijna typisch Brits, zou ik het willen benoemen. Coyne had voor een periode van drie jaar als sociaal werker en therapeut gewerkt met mensen in een psychiatrische kliniek. Geen wonder dus dat hij voor zijn songs gedeeltelijk terugviel op zijn periode met kwetsbare mensen. Zijn empathische inborst wekt zijn songs tot leven. Twee schijven barstens vol met muziek die in hoog tempo voorbijkwamen.

Een aanbod van Jac Holzman (Elektra) om Jim Morrison te vervangen bij The Doors heeft hij afgeslagen. “I didn’t like the leather trousers!” was zijn antwoord. Een verstandige keuze lijkt mij. Echt succesvol was Coyne voornamelijk in Engeland, Nederland en Duitsland. Zeker die beginperiode, die voor mij begon met de titelsong Marjorie Rayzorblade, a capella. Marlene had weinig om het lijf, maar rockte lekker. Daarna volgende meer inzichtelijke nummers zoals Talking To No One en Eastbourne Ladies (een persoonlijke favoriet), waaruit zijn verleden als sociaal analist bleek. Geen hogere idealen, maar de wrange realiteit. Een door Blues beïnvloed nummer als Lonesome Valley was genieten, en dan weer verhalend in het droevige House on the Hill. Een dubbel-lp met pakkende nummers. In de geremasterde cd uitgave van 2010 kwam daar nog eens een rits nummers bij, inclusief out-takes, radio en live-opnames. Het oeuvre van Kevin Coyne is omvangrijk, maar zijn muziek uit de jaren zeventig spreekt mij het meeste aan. Muziek die herkenbaar is, en voegt met die periode uit mijn jeugd, en wellicht om die reden dat ik Marjory Rayzorblade als een klassiek album bestempel. In 1985 ging Coyne permanent in Duitsland wonen. Hij bleef productief. Behalve muziek, maakte hij schilderijen, en schreef boeken. Hij stierf in 2004, slechts zestig jaar oud. Een toepasselijke Kevin Coyne pagina op Internet heb ik niet kunnen vinden. Er loopt uitsluitend iets via Facebook, alsof hij geabsorbeerd is door de tijd.



Releasedatum: 14/10/1973