Sweet Lonesome

41b8j62Ri1L._SY355_

Matt Urmy

“The tone of het voice became the perfect excuse for my head to begin its symphonie. Music that makes it possible for things that are dead and should be to drift back to dance again to songs full of lies and thruths I wish were lies…”Matt Urmy opent de werkelijk magnifieke Americana cd “Sweet Lonesome”met deze filmisch gesproken tekst. Waarheden waarvan je hoopt dat ze leugens zijn… Ik weet niet hoe het met jullie is gesteld maar bij een dergelijke opening ben ik bij de les. “Te theatraal”, hoor ik wellicht iemand roepen? Misschien, maar Matt Urmy bezit nu eenmaal het talent om een in een paar woorden een situatie schetsen waarin dramatiek een zeer grote rol speelt. Neem bijvoorbeeld het derde nummer, “The old photograph”, waarin overigens een partij orgel wordt gespeeld dat zonder twijfel de hemelse goedkeuring van Danny Federici (voormalig organist van de E-Steet Band) kan wegdragen. “Do you know how it feels to need forgiveness” zijn de woorden die centraal staan. De kwelling, de zoektocht en het verlangen naar verlichting: het doet iets met mij als luisteraar. Het neemt mij mee naar het, door mij, geromantiseerde Amerika. Naar mijn “Darkness on the edge of town”. Daar waar karaktervolle personages met al hun tekortkomingen, pijnlijke herinneringen en hoop in aftandse, rokerige bars rondwaren. Urmy sluit dit briljante nummer, waarop eveneens de onovertroffen Jonell Mosser te horen is, af met de tekst: “her heart is dancing down in the darkness I believe I just learned what it means to be a witness Do you know how it feels to need forgiveness”. Er staat veel meer moois op “Sweet Lonesome”. Met zijn rauwe, donkere stem tilt hij ook het trage “Helpless fool” naar een zeer hoog niveau: “And I’ve been spending all my money Been spending so much time waiting on change I can’t count the cost of falling away from your grace…” Het klinkt mij als pure poëzie in de oren. Zeker als dergelijke teksten gepaard gaan met muziek die me diep raakt en dat doet het. Een verdere opsomming laat ik achterwege met uitzondering van het titelnummer “Sweet Lonesome”. Urmy zingt hier met niemand minder dan Mary Gauthier een duet en als twee stemmen mooi samen gaan, dan zijn het deze twee wel. Waarschijnlijk omdat bij beide die donkerheid hoorbaar is. In dit uitmuntende nummer liggen de rockinvloeden, die op“Sweet Lonesome” zeer regelmatig de kop opsteken, voor het oprapen. Luister maar eens naar het heerlijke gitaar en Hammond spel. Matt Urmy heeft deze cd, zoals enkele eerdere releases, in eigen beheer uitgebracht en dat is, gelet op de uitmuntende kwaliteit, ongelooflijk en eigenlijk een schande. Ik dacht dat deze cd uit 2010 stamde maar in een e-mail heeft Matt aangegeven dat de cd officieel is uitgebracht op 22 februari 2011. Zonder overdrijven durf ik daarom te zeggen dat deze cd dusver tot mijn favoriete cd’s van dit jaar behoort. “She said I’m a hotel / Hotel for the demons / That’s why I’m open all night… / … every night and every day…” Het zijn een paar zinnen uit het laatste (gezongen) nummer van de cd (She said I’m a hotel). Het is tijd om weer uit te checken. Hoewel, ik denk dat ik toch maar nog een nachtje blijf…

Sweet Lonesome
Matt Urmy

Ed Muitjens

25-4-2011