8714092720624

Mavis Staples

One True Vine

Categorie:

door Ed Muitjens

07-07-2013

Ik zou deze review kunnen beginnen met een hele litanie over het feit dat ik op soulplaten graag blazers hoor en dat daarnaast voor mij een Hammond orgel ook een graag geziene gast is. De laatste tien jaren zijn nogal wat oude soulcoryfeeën onder handen genomen door onder meer Joe Henry, Ry Cooder, Graig Street en Jeff Tweedy. Daarbij is zowel de begeleiding alsmede de productie vaak vrij basic gehouden. Ik heb dit niet altijd in alle gevallen een even groot succes gevonden maar in het geval van "One true vine" kun je niet anders concluderen dat Tweedy, de frontman van Wilco, een perfecte setting heeft weten te creëren voor de vrouw met die diepe stem, de parel uit een uitermate muzikaal gezin, een vrouw met een ongelooflijke zeggingskracht: Mavis Staples.Naast de summiere, semi-akoestische rootsgetinte begeleiding (Jeff Tweedy en zoon Spencer Tweedy zijn nagenoeg persoonlijk verantwoordelijk hiervoor) zijn er nog twee duidelijke aspecten aan te wijzen waardoor die zeggingskracht van Staples op "One true vine" extra wordt uitvergroot. De eerste is de meest voor de hand liggende: de songkeuze. Die getuigt van een grote mate van zorgvuldigheid waardoor een uitgekiende balans zich meester maakt van het schijfje dat met 35 minuten wel een beetje een magere speelduur heeft. Uiteraard, zou ik bijna zeggen, zijn er een aantal traditionals terug te vinden, een bijdrage van Nick Lowe ("Far Celiestial Shore") waarvan ik steeds erg blij word als ik ernaar luister, een versie van Funkadelic's "Can you get to that", een lekkere gitaarvervormde versie van "I like the things about me" van The Staple singers en een drietal uitvoeringen van songs van Jeff Tweedy zelf. "Jesus wept" en het afsluitende titelnummer zijn twee verbluffend mooie uitvoeringen van Tweedy liedjs die de luisteraar bij de strot grijpen en nagenoeg niet los laten.Het tweede aspect is de achtergrondzang die voor een ongelooflijke meerwaarde zorgt. Hetgeen buitengewone mooie momenten oplevert is het spelen met het contrast tussen het soul/gospel getinte prachtkoortje en de stem van Mavis Staples, die altijd de diepte zoekt. Letterlijk en figuurlijk. De som der delen doet me beseffen dat dit een hele bijzondere cd is die me ook steeds nieuwe invalshoeken bezorgt. Een soort ontdekkingsreis zeg maar. En dat terwijl er op dit soulalbum, want zo blijf ik het stug noemen, geen Hammond orgel in velden of wegen is te bekennen en het koper slechts zeer sporadisch voorbijkomt. Ik heb het niet eens gemist. Met recht een soulklassieker in de dop…


Websites