61J3sg3vPDL._SS500_

Michael Dean Damron

Father's Day

Categorie:

door Rein van den Berg

15-06-2009

Dit is Michael Dean Damron’s derde cd zonder zijn bandmaten van: I Can Lick Any Sonofabitch In the House. Uit deze behoorlijke non-orthodoxe bandnaam kun je distilleren dat Damron niet zomaar een gemiddelde artiest is, of iemand die bereidt lijkt tot concessies. Dit soort artiesten gaan op zijn minst tegen de grens, mits ze er al niet rigoureus over heen schieten. Vaderdag is de titel van dit uitzinnig mooie product. En deze ruwe bolster laat zich op Father’s Day van een zeer kwetsbare kant zien. Vaderschap gaat allerminst over een onverschillig of zachtaardig pad, conflicten tussen vader en zoon is zelden ondenkbaar. Er wordt regelmatig een spiegel voorgehouden. Damron’s vader is relatief vroeg gestorven. Je beseft je pas dat je iets mist zodra je hem permanent kwijt bent. Op Father’s Day sijpelt dit gemis duidelijk door. Buiten de diepere gevoelens die naar de oppervlakte gebracht worden biedt dit album wederom uitsluitend puike muziek. Damron’s stem helt af en toe lichtelijk over naar Rod Stewarts’ vocale uithalen. (Ook qua sfeer kun je die vergelijking doortrekken naar Rod’s vroegste solowerk, en zijn ondersteuning bij The Faces) Denk eveneens aan een vroege Steve Earle, maar nog meer aan Kevn Kinney. Qua stijlvorm is Michael Dean Damrom overduidelijk teruggekeerd naar het introspectieve karakter van zijn akoestische debuut A Perfect Day For A Funeral. Father’s Day is ruw gerand van buiten, maar honingzoet van binnen. De hoesfoto, waarop zijn ouders staan afgebeeld, spreekt boekdelen. Michael Dean Damron komt uit een liefdevol nest. Hij is niet zo’n kwaaie. De overwegend eigen songs doen de rest, waardoor dit voor mij persoonlijk een van de sterkste albums van de laatste tijd is – zeker binnen dit genre!


Websites