Michael Elwood: Dallas Songwriter

Categorie:

door Rein van den Berg

01-05-2010

De laatste officiële release van Michael Elwood dateert alweer van 1995. De verwachte doorbraak, het geanticipeerde succes, bleef jammerlijk genoeg uit. Rolling Valentine was de titel van deze laatste plaat. Een album met overwegend eigen songs, aangevuld met een nummer van Blaze Foley (Small Town Hero) en eentje van Gary Burgess (Frankenstein). Veel tijd en energie was erin gestoken om een carrière van de grond te krijgen. Paul Pearcy had de productie gedaan, en de toen stukken minder bekende Gurf Morlix was tevens van de partij. Aan het eind van de dag moet er toch eten op de plank, ook bij deze romanticus. Een muzikantenbestaan gecombineerd met een gezin lijkt mij geen eenvoudige opgave. Huwelijkse spanningen met Beth Galiger en falend succes deden een veelbelovend begin uitmonden in decepties. Het huwelijk strandde in wederzijdse verwijten, evenals Michael’s droom. Voor een outsider als ik (ik ben tenslotte slechts een muziekliefhebber) onverteerbaar, want de muziek van Elwood is ongemeen goed. Intens, warm, alleen wanneer je een publiek nodig hebt dan is dat er niet. Het lijkt onbegrijpelijk, maar mooie muziek alleen is onvoldoende garantie voor succes. Thom Jurek zegt het volgende over Elwood: [blockquote]Elwood is an elegant songwriter whose artistry lies in his ability to reveal the transformations that take place in everyday life. Indeed, Elwood has the ability to capture and hold in his grasp moments that are so small and fleeting, they are hardly noticed. When he articulates them, the depths of their meanings become clear. His songs are about those we've passed, or that we see everyday… Elwood's voice is reminiscent of Guy Clark's, quiet and full of earth; it carries inside it an optimism that's subtle and difficult to pigeonhole. It is almost mystical in how tied it is to the changeling nature of reality – without any silly New Age pretensions. Fans of Clark, early Jerry Jeff Walker, Butch Hancock, early Nanci Griffith and even Nebraska-era Bruce Springsteen, will enjoy this show. [/blockquote] Toch heeft Michael Elwood vanuit zijn thuisbasis nog een homemade-product gefabriceerd via het Logon Café. Het album heb ik Dallas Songwriter genoemd, want officieel is weinig tot niets beschreven over dit vooralsnog laatste album van Elwood. De nummers lijken zonder uitzondering live toevertrouwd aan de microfoon, ze bestaan overwegend uit een artiest die zichzelf begeleidt op gitaar. Credits worden op dit album niet beschreven, zelfs de exacte verschijningsdatum is achteraf moeilijk aan te geven (ergens rond 1998 schat ik). 16 nummers in totaal, zowel bekende als onbekende, maar ook oud werk dat hier andere songtitels heeft gekregen. Kortom, een wanordelijke bende. Met één uitzondering, want de muziek blijft meesterlijk. Tussen tranen en depressies door hoor je de muziek van een artiest die zijn droom probeert te pakken. Ik weiger dan ook om Elwood in de eeuwigheid te laten glippen, want mijn gevoel zegt me dat hij nog niet klaar is. Een half afgebakken carrière gooi je toch niet weg in de wetenschap dat de ingrediënten van deze kwaliteit zijn? Michael Elwood is in laboratorium gaan werken, ver weg van het podium. Hij schrijft nog steeds, en schildert. Hoe lok je iemand naar de plaats waar hij thuishoort?