9200000020450209

Michael Prins

Rivertown Fairytales

Categorie:

door Ed Muitjens

15-12-2013

Michael Prins is van wereldklasse. Zo, laat ik het meteen gezegd hebben. Het is natuurlijk een persoonlijk statement, maar klasse mag en kan zich eigenlijk niet verloochenen. Ook ik zag hem voor de eerste keer bij de “Beste Singer/songwriter van Nederland” en ook ik werd volledig ingepakt door het nummer Close to you, maar dan vooral de manier waarop hij het nummer ten gehore bracht. Het waren de nuances die hij liet horen, de emotie die hij in het liedje legde. En ja, ik ben het met iedereen eens die zegt dat het programma te nadrukkelijk zocht naar “de traan,” maar daar gaat het niet om. Ik zag en hoorde iemand die mij diep raakte. Dat is belangrijk. Dat telt. Niet het feit dat de, ongetwijfeld welgemeende, tranen van jurylid Eric Corton bijna zo’n vijf keer in beeld werden gebracht. Rivertown Fairytales, het debuut van Michael Prins, ligt sinds enige tijd in de winkels. Ik heb erg uitgekeken naar dit album (de opnamen zijn gestart in 2012) en ondanks dat mijn verwachtingen torenhoog waren, grijpt de plaat nog iedere dag naar de strot. Ik heb mijn kast der superlatieven dus maar eens opengetrokken en mijn oude vertrouwde loftrompet ter hand genomen. U zij gewaarschuwd…Ik had de stille hoop dat Michael Prins op de proppen zou komen met een album dat op zijn minst een aantal liedjes zou bevatten van het kaliber Close to you. Dat hij uiteindelijk een dubbelalbum zou uitbrengen waarbij de negentien andere liedjes zich nagenoeg allemaal zouden kunnen meten met die pianoballad had ik natuurlijk nooit kunnen bevroeden. Hij heeft de plaat onderverdeeld in drie sectoren. De achterliggende gedachte daarvan heb ik (nog) niet kunnen achterhalen. Feit is wel dat in de nodige nummers het verlies van een liefde wordt bezongen en dat is niet zomaar een liefde. Het is een grote liefde, zoals je die niet vaak tegenkomt in je leven. De wijze waarop hij zijn (?) verlies bezingt is imponerend en gaat tot op het bot. Of je nu ooit wel of niet in zijn schoenen hebt gestaan, het doet er niet toe. Hij overtuigt en zijn zeggingskracht is mede gelegen in het feit dat hij een perfecte timing heeft, erg goed weet te spelen met nuances en een voortreffelijke hand heeft in het schrijven van liedjes. Zijn teksten zijn van een doeltreffende eenvoud, zoals hij onder meer in het openingsnummer A love and a man laat horen:I will keep you warm / and I will never harm you / Or be a running man / No I won’t be afraid / For now I understand / that loving is a gift. De instrumentatie is vanwege het ingetogen karakter van de cd spaarzaam te noemen en de accenten die worden gelegd met onder meer cello, toetsen en percussie zijn smaakvol en subtiel. Zo ontvouwt For you zich naar een hemeltergend mooi hoogtepunt en ook Can’t get over is een nummer waarop alles samenvalt: de prachtige songstructuur, de fraaie zang van Prins en de formidabele instrumentatie waarbij het spel op de Wurlitzer aanvoelt als thuiskomen op een koude winteravond.  Michael Prins weet daarbij keer voor keer een ongekende intimiteit op te werpen. Een intimiteit die gevoelens kan oproepen en emoties weet te raken zoals in To be Lost, een andere bloedmooie pianoballad.To be lost and to be found / Found by you, down by the seaside / Like a summer sun, through a thunder storm / You came in and out again.Maar nummers afzonderlijk belichten is hier een gotspe vanwege de absurd hoge kwaliteit van de overige nummers. Er wordt soms kritiek geuit op het feit dat de dubbel cd wellicht iets te lang zou zijn en hij beter zou hebben gekozen voor het uitbrengen van een enkele cd. Ik snap dat niet. Ik zou geen enkel liedje willen missen en ik kan daarnaast, zonder dat ik Michael Prins nu al met de “Groten der Aarde” zou willen vergelijken, zo een aantal voorbeelden opnoemen van “klassieke dubbel cd’s” die voor mij halverwege toch ernstig beginnen in te zakken. Het zij maar eens gezegd.Riverside Fairytales gaat voor mij zo diep dat ik niet anders kan dan hem op de eerste plaats op mijn eindlijst van 2013 te zetten. Vreemd genoeg krijg ik, als ik dat verkondig, nogal eens vragende blikken of een veelbetekenende glimlach te zien. Vooroordelen zullen Michael Prins helaas nog wel even parten spelen: “een singer/songwriter uit een talentenjacht die door het Nederlandse publiek wordt omarmd kan toch niets zijn?” Nee, een beetje “zelfrespecterende muziekliefhebber” trekt liever een onbekende buitenlandse singer/songwriter onder een stoeptegel vandaan om vervolgens “Hosanna!” te roepen. Ze mogen van mij. Ik kies voor Michael Prins en wel om de doodsimpele reden dat niemand me dit jaar zo heeft geraakt met zijn muziek zoals hem dat is gelukt. Want daar waar anderen imponeren, overrompelt hij. Daar waar anderen onder de huid kruipen, snijdt hij dwars door de ziel. Op zoek naar het hart zoals enkel de grootste singer/songwriters dat kunnen. Ja, Michael Prins is van wereldklasse.


Websites