Michael Weston King: I Didn’t Raise My Boy To Be A Soldier

Categorie:

door Rein van den Berg

01-09-2010

Eerlijk gezegd had ik over Michael Weston King meer gelezen dan zijn muziek gehoord. Echt diepgaand verder was ik tot dusver nog niet gekomen. Wellicht moet ik tot mijn schande bekennen dat zijn eerder materiaal mij niet wist te pakken/bekoren. Ik geef toe dat ik in het verleden slechts vluchtige luistermomenten had gegund aan deze Brit, maar nooit mijn volledige aandacht. Het werd tijd om hier verandering in te brengen, en deze nieuwste koos ik tot mijn doel – ondanks de foeilelijke hoes. Mijn eigen recente belangstelling voor protestzanger Phil Ochs word eveneens beloont. Dit album covert maar liefst 2 nummers van deze in 1976 overleden Texaan. Zoals uit de titel ook mag blijken, MWK heeft een bonte verzameling aan protestsongs bij elkaar geharkt. Klassiekers zoals I’ll Pity the Poor Immigrant van Dylan, High Price Blues van Sykes Roosevelt (blues pianist), en het door Tim Hardin groot gezongen Simple Song of Freedom van Bobby Darin. Meteen wil ik echter aan deze opsomming toevoegen dat de eigen geschreven MWK nummers niet in het gedrang komen. Met name Life is Fine is een vlotte beat die dit lied volledig tot leven wekt. De Mandoline rondt het geheel vervolgens af. Ook het Bob Dylan-achtige In Spain The Dogs are to tired to bite You is zeer luisterenswaardig. Meer dan een gitaar en harmonica heeft MWK niet nodig om indruk te maken. Mogelijk vanwege de zang, maar ook door de strakke uitvoering ondervind ik veel eenheid in dit album. Ongetwijfeld speelt de vakbekwaamheid hierbij ook een rol. Dit album ademt de sfeer van de zeventiger jaren uit, maar is – helaas – nog steeds actueel. (Sla de krant maar open!) Mijn kennismaking met Michael Weston King is me uistekend bevallen, en hij verdient beslist meer aandacht dan slechts een vluchtige. Nu maar tegen de tijd ingraven, en kijken wat deze man allemaal voor moois gemaakt heeft. I Didn’t Raise My Boy To Be A Soldier is alvast een uitstekend begin. Mooiste nummer vond ik overigens Sounds of Our Time van Jim Ford. Een artiest die ook zeer beslist een tijdsinvestering waard is.