Nancy McCallion: Take a Picture of Me

Categorie:

door Rein van den Berg

09-09-2010

Er worden jaarlijks enorm veel albums uitgebracht. Als het aan mij lag dan zou ik dat tempo aanzienlijk naar beneden schroeven voordat de consument verdrinkt in een zee van artiesten. Vooral de zelfstandig werkzame artiest moet van goeden huize komen wil hij zich kunnen laten horen. Jammerlijk genoeg bepaal ik hier niets, ik kan hoogstens een kleine handreiking maken in de keuzes bij een schier onoverzichtelijke aanbod. Financiële risico’s worden gemeden in de muziekbusiness, een artiest moet (tegenwoordig) op zijn minst verkoopbaar zijn. Een eerste voorselectie wordt dus al gemaakt. (waarbij je af kan vragen of dat de juiste is) Nu heeft Nancy McCallion zich al kunnen bewijzen bij The Mollys (Ze komt uiteindelijk niet uit de lucht vallen!). Wat commerciële potentie betreft verwacht ik bij dit nieuwe Nancy McCallion album echter weinig problemen. Althans dat zou niet hoeven, want dit is een prima Americana album met een uitstekend aangebrachte variatie. Ik ken haar vorige albums niet, evenals haar aandeel binnen The Mollys, voor mij is ze brandnieuw. Deze dame werd mij spreekwoordelijk in de schoot geworpen. Een aangename verrassing dat wel. Haar bekwaamheid ligt (zoals ik dat ondervind) minder op de zang, dan op haar compositorische kwaliteiten. Daarmee wil ik allerminst zeggen dat ik haar als zangeres niet waardeer. Haar zang geeft duidelijk folk invloeden prijs. Luister maar naar de hier aanwezige traditional Clyde’s Bonny Banks die met zeer veel overtuiging uit de verf komt. De beladenheid van McCallion zou volgens mij ook binnen het Keltische genre zeer goed aanslaan. Qua songschrijvend talent ben ik echter niets anders dan lof. Hier ligt haar werkelijke kracht. Take a Picture of Me (To Show I Was Here) bevat 12 nummers, waarvan het merendeel buitengewoon sterk valt te noemen. De uitschieters zijn eerder naar boven (Time Never Tells) dan naar beneden. Ondertussen tast McCallion het Americana genre af in zijn breedste vorm. Ze is de dochter van een Iers/Schotse immigrant en een Texaanse, en ergens denk ik deze combinatie terug te proeven in haar stijl. Van iedere verkochte CD gaat 1 dollar naar het goede doel. Een non-profit instelling (Primavera te Arizona) ondersteunt hiermee de arme onderklasse en daklozen. Een positief initiatief waarmee Nancy aangeeft dat er meer is onder de zon. Dat Nancy een gevoelsmens was had ik al geraden, de muziek loopt er van over.