R-704571-1159913796.jpeg

Tom Waits

Nighthawks at the Diner

Categorie:

door Rein van den Berg

19-12-2020

Jarenlang staat Nighthawks at the Diner hier in de kast. Hij lag vroeger regelmatig op de draaitafel. Vooral in die beginperiode. Ik was gek op Tom Waits zijn muziek, en zeer zeker zijn teksten. Uitermate knap geschreven kleurrijke taal, vol spitsvondigheden en humor. Het opent ogenschijnlijk relaxt met Jim Hughart plukkend aan de snaren van staande bas, en een enthousiast publiek dat Waits begroet bij zijn opkomst. De waarheid leert dat het publiek al opgewarmd was. Achteraf lees je dat Dewana, een stripteasedanseres die Waits ergens had opgeduikeld in het nachtleven van Los Angeles, het publiek al had uitgedaagd, samen met de jazzmusici die Waits op dit album begeleiden. Bones Howe, de producer, had een bar opgetuigd in de studio, en de tafeltjes waren voorzien van chips en nootjes. Het bescheiden publiek dat was uitgenodigd bestond grotendeels uit vrienden van Herb Cohen. Waits praat zijn nummers aan elkaar, dusdanig dat de intro’s als het ware versmelten met de nummers. Prachtige beschrijvende argumenten waarom je beter af bent zonder vrouw. Zelfs Tom’s weerpraatje houd je op het puntje van je stoel. Teksten die in mijn hoofd zijn blijven hangen, van A tot Z. De plaat werd opgenomen tijdens vier sessies eind juli 1975 in de Record Plant studio, waarbij het doel was om zo goed mogelijk de sfeer van een Jazzclub na te bootsen. Het is dan ook een heerlijke stemmige jazzplaat geworden met vaardige musici, zoals Pete Christlieb die tenorsax speelt, Bill Goodwin (drums) en Michael Melvoin die met Waits afwisselt waar het de piano betreft.
Het is Tom Waits zijn derde plaat. Na Closing Time en The Heart of Saturday Night werkte Tom zorgvuldig aan het uitwerken van zijn unieke stijl. De titel van het album was geïnspireerd op Dennis Hoppers schilderij Nighthawks. De titel van deze plaat is tevens de openingszin van het nummer Eggs and Sausage. Carl Schenkel verzorgde de cover van dit album in navolging van Hopper. Een goed uitgedacht concept waarin de romantiek van het nachtleven centraal stond. Als zestienjarige wisten de teksten van nummers als Warm Beer and Cold Women mij enorm te bekoren. Ik kon mij dan ook een levendige voorstelling maken hoe Tom Waits struinde in het nachtleven van Los Angeles. Ik mocht hem later zien spelen in het Concertgebouw te Amsterdam, maar het liefst had ik hem gezien in zijn beginjaren optredend in de Troubadour. Dat gezegd hebbende. Waits zijn eerste albums zijn me lief, maar ook zijn latere muziek is met regelmaat indrukwekkend gebleven. Nighthawks at the Diner gaat alweer 45 jaar mee. De muziek is gebleven, terwijl de tijd helaas geabsorbeerd is.            

Label: Elektra/Asylum Records


Releasedatum: 21/10/1975