61GOtgHv6bL

Norah Jones

…Little Broken Hearts

Categorie:

door Ed Muitjens

22-07-2012

"Love Stinks…" Ik was een puber van 16 toen ik Peter Wolf, als voorman van de J. Geils Band, een bos rode rozen zag stukslaan op de bühne tijdens Pinkpop terwijl hij die woorden zong. Het veelal jonge publiek, inclusief mezelf, zag en hoorde op dat moment weer eens de keerzijde van de liefde. Pijn, verdriet, frustratie en woede. Ik vraag me af of Norah Jones het nummer ooit heeft gehoord. Vast wel.Gelet op haar nieuwe cd "…Little Broken Hearts" heeft zij die andere kant van de liefde van dichtbij meegemaakt. Dat kan bijna niet anders als je naar de teksten luistert. "Well, it ain't easy to stay in love if you can't tell lies / So I'll just have to take a bow and say goodbye…" zingt ze op "Say goodbye". Op veel van de tracks van haar nieuwe cd lees je teksten terug die impliceren dat "…Little Broken Hearts" een soort verwerkingsplaat is. De hoes laat een andere Norah Jones zien als we gewend zijn. Als een vamp, die zo weggelopen zou kunnen zijn van de set van "Sin City", kijkt ze verleidelijk de camera in.Ook de muziek heeft een verdere metamorfose ondergaan. In tegenstelling tot hetgeen nog wel eens wordt geopperd is Jones vanaf "Not Too Late" al muzikaal in beweging en met "The Fall" maakte ze de eerste stapjes richting pop. "…Little Broken Hearts" heeft nog maar weinig te maken met de jazz getinte muziek waarmee ze met "Come away with me" furore maakte. Ondanks haar altijd karakteristieke stemgeluid is dit album puur als pop te kwalificeren. Daarbij wordt ook gebruik gemaakt van elektronica en verantwoordelijk hiervoor is producer Brian Burton, beter bekend als Danger Mouse. Dat levert verrassende momenten op, zoals het intro van het openingsnummer "Good Morning". De twee elektrische gitaren (ik neem aan dat het twee gitaren zijn…) spelen eigenlijk thema's en akkoorden die niet bij elkaar passen maar het valt uiteindelijk prima samen. Juist in die vaak simpel lijkende elementen zit de spanning verwerkt die je bij een vluchtige luisterbeurt over het hoofd zou kunnen zien. Het gehele album komt muzikaal vrij luchtig over en contrasteert mooi met de teksten, die door de pijnlijke verhalen over liefde, vaak een ander beeld geven. De songs zijn gewoon goed te noemen.De kwaliteit is over het algemeen sterk, met uitzondering van het eerder genoemde "Say Goodbye" dat ik muzikaal te weinig vind brengen. Daarentegen legt ze met "Happy Pills" nagenoeg de ultieme "Norah Jones popsong" op de mat. Een simpel maar dodelijk lekker ritme, goede percussie-accenten en een heerlijk refrein zorgen ervoor dat dit nummer me al bij de eerste keer aansprak en het is dat blijven doen. Opmerkelijk aangezien ik de cd al zeker meer dan dertig keer voorbij heb horen komen. Toch verlang ik stiekem ook wel weer naar nummers zoals "The Long Day Is Over" van haar debuutplaat, waarmee ze me helemaal om haar vinger wist te winden. "…Little Broken Hearts" is misschien niet de ultieme Norah Jones cd, maar is al met al een prima album geworden. En daar is gewoon niets mis mee.


Websites