Otis Grand

Otis Grand

Nothing else matters…

Categorie:

door Ed Muitjens

17-05-2020

Niets is zo leuk dan van die oude albums uit de kast trekken die je soms al tientallen jaren niet meer hebt beluisterd. Neem deze bluesplaat van Otis Grand, “Nothing else matters…” uit 1995. (eigenlijk al uitgebracht in 1994). Ik kocht de cd in een periode dat ik bluesmuziek had omarmd en bijna met huid en haar verslond. Dat begon ergens in de jaren ’80 en eindigde in de tweede helft van de jaren ’90. Natuurlijk ben ik “de blues” nog blijven volgen maar het gebrek aan vernieuwing en originaliteit begon me een beetje parten te spelen. Een gevalletje “luistermoedheid” zeg maar waar ik even van moest herstellen. Dit plaatje van de Libanees Otis Grand heb ik destijds grijs gedraaid. Fred Bishti heet hij eigenlijk maar met zo’n naam sla je doorgaans geen deuk in een pakje bluesboter. De naam Otis Grand bekt beter en het album hapt gewoon heerlijk weg. Hij eert opzichtig zijn helden: Magic Sam, B.B. King en op “No Reason” doet hij een poging om Robert Cray te evenaren. Dat had hij niet hoeven doen vind ik. Hoe dan ook, Otis Grand is een fijne gitarist maar een album in je uppie dragen is natuurlijk heel iets anders dan dat je het summum van de blueswereld uitnodigt en aan je zijde weet. En dat deed Grand. Met Kim Wilson, Michael “Mudcat” Ward, Anthony Geraci, Curtis Salgado en Sugar Ray Norcia (de laatste twee nemen het gros van de zang op zich) naast zich wist hij dat hij eigenlijk geen slecht album kon maken. En dat is het dan ook niet. In tegendeel. Overigens zag ik dat het album waarschijnlijk niet meer verkrijgbaar is, ook niet op Spotify staat en op YouTube vond ik ook maar twee nummers. De herinterpretatie van Magic Sam’s “Looking Good” is lekker maar doet me vooral teruggrijpen naar de cd’s van de te vroeg gestorven Sam Maghett. “Looking for a new baby” is, met een Sugar Ray Norcia in topvorm, klasse.

Het is bij die ene cd gebleven en daar zal het ook bij blijven. Soms is één album van een muzikant gewoon genoeg. Hij heeft nog de nodige cd’s gemaakt maar de titels en hoezen zeggen me niets. Het laatste levensteken dateert van 2012 toen hij “Blues ’65” heeft uitgebracht. Op dat album is Sugar Ray Norcia ook weer van de partij. Sommige dingen veranderen niet.


Websites