20211130_105342-jg

Egbert Meijers

Ooh Grolloo

Categorie:

door Rein van den Berg

11-12-2021

Het was David Rodriquez die mij erop wees om vooral niet de muziek te verwaarlozen die je aantreft in je spreekwoordelijke achtertuin. Hij had helemaal gelijk. Met veel Nederlandse muziek/artiesten kon ik mij moeilijk identificeren. Geen idee waarom. Ik luisterde overwegend naar Engelstalige muziek. Naar van alles, maar meer specifiek naar Folk, Blues, Pop, Rock, en later Americana. Nederlandstalig was amper vertegenwoordigd in mijn verzameling. Tegenwoordig ben ik meer flexibel. Grappig genoeg luister ik wel graag naar muziek uit de provincie. Fries, Gronings en Brabants kan ik zeer waarderen, en ook voor de Drenthe heb ik een zwak. Mogelijk accepteer ik een dialect meer gemakkelijk omdat het meer authentiek om mij overkomt. Ik groeide op in Friesland, maar heb Groningse Roots. Mijn opa had in Noord Oost Groningen een transportbedrijf. Vanaf de grond opgebouwd met zijn twee broers. Van trekschuit tot vrachtwagen. Lange dagen, afzien, maar uiteindelijk was het de moeite waard. Er werd aan tafel uit de bijbel gelezen, maar ook was er ruimte voor humor en ontspanning. Verschillende familieleden waren afgereisd naar Noord-Amerika om daar een leven op te bouwen.

Jaren geleden kwam ik in aanraking met Egbert Meyers’ album BlueBonnet Blues. Engelstalige muziek, met zelfgeschreven nummers, en met een duidelijke knipoog richting de muziek van Texas. Een album waarop je Egberts verwantschap kon proeven met artiesten als Mickey Newbury, Townes van Zandt en Guy Clark. Daardoor niet verwonderlijk dat je op deze Drents-talige plaat, getiteld Ooh Grolloo, vertaalde nummers aantreft van deze drie heren, naast overwegend eigen liedjes van Egbert. Alle drie inspiratiebronnen voor Egberts Meijers, die, net als ik, afkomstig is uit een familie van noeste werkers. Alhoewel, eerlijkheid gebiedt mij dit te zeggen, de geur van koeien, of vers gemaaid gras en het binnenhalen van hooi gaat terug naar mijn vroegste jeugd. Het verklaart wellicht een deel van mijn verlangen naar deze basale Rootsmuziek. Weemoed hangt in de lucht op deze plaat, wat niet verwonderlijk is, want Egbert Meijers een punt zet achter zijn loopbaan. In Tussen Grolloo en Austin haalt Egbert herinneringen op over vijftig jaar aanwezigheid tussen liedjes met hart en ziel, en het album Ooh Grolloo is de bijbehorende biografie, waarin hij terugkijkt op zijn leven met en in de muziek. Neerplenzende regen en een naderende donderbui zijn kenmerkend voor Mickey Newbury. Ik zie het dan als een vondst om Gifgrune Naachtschao op dezelfde manier te openen.  Het is een Drentse vertaling die door Meijers is gezet op de melodie van Newbury’s Poison Red Berries. Verhalend is Meijers erg sterk op dreef, zeer zeker ook in zijn eigen werk. Laot Hum Gaon houdt de luisteraar in zijn ban. Een droef en weemoedig verhaal, zoals onze voorgenoemde Amerikaanse “vrienden” dat eveneens deden.

Egberts stem is wellicht niet overal even vast, maar het doet niets af aan de zeggingskracht die van zijn muziek dampt. Ondertussen heeft Egbert een paar van de beste Nederlandse musici (die er binnen dit genre zijn) gevonden om zijn muziek verder tot leven te wekken. Joost van Es (onlangs nog te horen op de cd Song & Dance Man van Eric DeVries) op viool en mandoline. Alleskunner Janos Koolen is van de partij, en eveneens, de zeer door mij gerespecteerde, Bart de Win. (Ik heb hem ooit tranen van ontroering zien oproepen, puur vanwege zijn spel.) Zowel stemmige als inzichtelijke liedjes over het leven, maar ook de vergankelijkheid ervan. Zowel de bittere als de zoete momenten, en hoe je daarmee omgaat. Schadde somt het op, maar ook andere overtuigende liedjes zoals Blief Je Dan Bij Mij, maar ook Beste Boom spreekt mij enorm aan. Je zal begrijpen dat voor de Grolloo Blues een apart nummer is gemaakt. Het album sluit af met Tweei Blaauwe ogen (vier covers op een totaal van veertien nummers). Een nummer van de enorm productieve Ulf Lundell, die bekendheid geniet als de Zweedse Bob Dylan. Maakte sinds de jaren zeventig ruwweg 30 albums, en schreef 15 romans. Met Ooh Grolloo heeft Egbert Meijers een passend afscheid gemaakt.

Tussen Grolloo en Austin

Uitgeverij: Koninklijke van Horcum

Behalve de CD Ooh Grolloo verscheen in November tevens een boek getiteld Tussen Grolloo en Austin. Het is Egbert Meijers zijn manier om passend afscheid te nemen van zijn artistieke loopbaan. Of deze culturele duizendpoot helemaal naar de zijlijn gaat valt nog te betwijfelen, want wanneer je het boek gelezen hebt dan weet je dat Egbert graag betrokken blijft bij van alles en nog wat. Muziek speelt daarbij een belangrijke rol. Hij heeft een brede interesse waar het de verkenning naar herkomst en ontstaan in algemene zin betreft, zijn eigen Roots wellicht in het bijzonder. Intuïtief kwam hij al doende ergens uit tussen Grolloo en Austin. Loslaten van iets waaraan je verknocht bent is niet vanzelfsprekend. En het zou mij verbazen wanneer hij geen thuis geeft als zijn mening wordt gevraagd.

Meer dan vijftig collega’s, vrienden, en wat al niet meer, ventileren in, uitsluitend innemende bewoordingen, hun ontmoeting, vriendschap of samenwerking met Egbert Meijers. Derhalve is het niet zo zeer een boek geworden door, maar eerder over de hoofdpersoon. Verschillende invalshoeken komen naar voren, vanaf Egbert’s jeugdjaren tot de man anno nu. Een boek die qua formaat ongeveer naar A4 omvang gaat, en een opsomming biedt aan informatie die zich niet beperkt tot een oppervlakkige indruk. Ik proef een oprechte interesse bij de mensen die Egbert’s pad gekruist hebben. Met regelmaat lees je van een resepctvolle connectie tussen personen. Daarnaast veel foto’s, liedteksten, en komt de verwantschap met Mickey Newbury, en diens familie naar voren. Er passeren verschillende aansprekende namen de revue, en vanzelfsprekend staat Egbert stil bij Harry Muskee. Behalve al die verschillende opinies, licht Egbert, wanneer nodig, zelf toe. Het gaat erom dat je schrijft over wat je hebt ervaren, en meegemaakt. Een liedjesschrijver hoeft zijn verhaal niet groter te maken dan het is, maar zich beperken tot de feiten. Eerlijk blijven naar je publiek, en naar jezelf was een advies wat Egbert ooit ter harte nam. Wanneer je enigszins verwant bent met Americana of Countrymuziek dan zal je veel tegenkomen in dit boek wat herkenbaar is, zoals de hang naar wat eens was, maar achter ons ligt. Terugkijken met weemoed, en tegelijkertijd nieuwe initiatieven oppakken.

Label: Promuze 2101


Releasedatum: 06/11/2021