Wooden Arms

Patrick-Watson-Wooden-Arms

Patrick Watson

“Close to paradise” was de alom bejubelde voorganger van Patrick Watson. Door vele critci werd dit werkje de hemel in geprezen maar bij mij is die plaat nooit echt “gevallen”. Patrick Watson maakte op mij vreemd genoeg meer indruk met zijn bijdragen op de cd “Ma Fleur” van The Cinematic Orchestra waarop hij meer ingetogen te horen was. Opmerkelijk, want deze opvolger van “Close to paradise” die de titel “Wooden Arms” heeft meegekregen krijg ik deze dagen maar niet uit mijn cd speler en ingetogenheid is iets dat je op deze cd maar zelden hoort. Het is zeer rijk geschakeerde plaat. Fantasievol en avontuurlijk. Bellen, potten en pannen klinken als percussie instrumenten.“Wooden Arms” komt bij mij over als een surrealistische voorstelling van Dali waarbij allerlei instrumenten als het ware door de kamer heen bewegen maar dan wel in volmaakte harmonie tot elkaar. Ik ben er erg van onder de indruk geraakt en raak er niet op uitgeluisterd. Verslavend, intrigerend zijn termen die bij me opkomen. Af en toe heeft de muziek zelfs cabaret achtige invloeden, zoals onder meer in “Traveling Salesman” en vraag ik me af wat bijvoorbeeld een Tom Waits hiervan zou vinden. De cd begint sterk met “fireweed” waarin een mooie opbouw zit. Zoals gezegd is voor de percussie een grote rol weggelegd en in de eerste drie nummers is die percussie, naast de strijkers en de piano van Watson, zeer aanwezig en mede sfeerbepalend.Halverwege “Beijing” gaat Robbie Kuster op drums en allerlei ander slagwerk volledig los. Hierna volgt “Wooden Arms” waarop gas wordt teruggenomen en wordt de luisteraar lucht gegund na een overdonderend begin. “Wooden Arms” is een bijzonder fraai ingetogen walsje dat door Patrick Watson en Lhasa heel mooi klein wordt gehouden waardoor de schoonheid er van wordt uitvergroot. “Hommage” is een twee minuten met strijkers gevulde “instrumental” dat fraai volgt op “Wooden Arms”. Vervolgens het eerder genoemde “Traveling salesman” waarop onder meer een marimba , Franse hoorn, tuba, en een zingende zaag zijn te horen hoewel ik laatstgenoemd instrument niet terugvind in het lijstje van gebruikte instrumenten.Voor mij alweer een hoogtepunt maar daarover te beginnen is eigenlijk onzinnig aangezien het volgend schitterende nummer alweer klaarstaat, namelijk “Big bird in a small cage”. Een prachtig duet van Watson met Katie Moore. De invulling van banjo, lapsteel, gitaar, piano en achtergrondvocalen zijn zeer smaakvol en gewoon wonderschoon. De plaat gaat verder met een tweede instrumentaal nummer dat in mijn ogen iets teveel loops bevat. Het eindigt met mooi harpspel gevolgd door “man like you” waarop Watson alleen wordt begeleid door akoestische gitaren. “Wooden Arms” eindigt met “Where the wild things are” en “Machinery of the heavens” waarop strijkers als percussie dienen en waarop fraai lapsteel werk te horen is.Al met al een zeer indrukwekkende plaat. Het gevaar bij een dergelijke “rijkgevulde” plaat is dat het snel te bombastisch gaat klinken. Persoonlijk vind ik dat Patrick Watson and the Wooden Arms (want ik heb begrepen dat ze voortaan zo verder gaan) dat aardig hebben omzeild al besef ik wel dat deze plaat niet iedereen zal aanspreken. Dat Patrick Watson het zich niet makkelijk heeft gemaakt om te komen met een dergelijke opvolger getuigt van moed en van een volledige overtuiging in eigen kunnen. En dat is wat mij betreft te horen…

Wooden Arms
Patrick Watson

Ed Muitjens

19-5-2009