Skip to content

Still your man

51jOmx4eVML._SY355_

Paul Burch

Paul Burch was voor mij tot voor kort een grote onbekende. Als een liefhebber van naoorlogse Amerikaanse muziek is dat een gemis te noemen want op zijn laatste cd “Still your man” put Burch op een voortreffelijke wijze uit de periode van eind jaren ’40 tot en met begin jaren ’60. Hij etaleert op deze schijf vele stijlen: ouderwetse R & B, country, blues, swing, jazz, zelfs hier en daar een vleugje Tex-Mex maar ook bijvoorbeeld vroege jaren ’60 popmuziek a la Sam Cooke. Dat laatste is duidelijk hoorbaar in het heerlijk frisse “Fallin”. Het beluisteren van de cd “Still your man” laat zich vergelijken met het willekeurig kiezen van liedjes op een oude Wurlitzer jukebox.Willekeurige muziek uit vervlogen tijden die een stuk ongecompliceerder leken dan nu. Melancholiek gekleurde herinneringen doen de waarheid vaak onrecht aan. Feit is wel dat de muziek van de eerdergenoemde “oude tijden” een bepaalde directheid en eenvoud in zich herbergde. De ongecompliceerdheid in de muziek op “Still your man” ligt er dan ook boven op en juist daarmee raakt Paul Burch de luisteraar. Een prachtig voorbeeld vind ik “Lead me on” waarop alles in elkaar past. Een heerlijke song met een pakkende melodie, de fantastische ouderwets klinkende vocalen van Burch zelf, het subtiele gitaarspel en het hammond orgel.Op de cover staat Burch al “ballroom” dansend afgebeeld met een schone jonge dame. Dergelijke beelden kreeg ik ondermeer bij het horen van “Little Bells” (een duet met Kelly Hogan) “Vena Amora” (Schitterend !) wel meer. Het nummer “Down the blackmarket” had qua muzikale benadering en invulling ook door The Band kunnen zijn gemaakt. Let maar eens op het Clavinet spel, het drumwerk, de meerstemmige zang en de authentieke benadering. In alle stijlen weet Paul Burch te overtuigen waardoor dit een verplichte aanschaf is voor al diegenen die verder terug durven en willen kijken dan de jaren ’60. Ondanks dat Doug Sahm een stuk rootsier is dan deze Paul Burch moest ik bij het horen van de cd toch regelmatig denken aan diens “The last real Texas blues band” waarop ook Sahm op een overtuigende en voortreffelijke manier ongecompliceerde songs als “My dearest darling” en “I’m a fool to cry” ten gehore heeft gebracht.Doug Sahm is niet meer en juist daarom zal ik Paul Burch vanaf dit moment gaan volgen en koesteren. Iemand die teruggrijpt naar muziek uit andere tijden en dat prachtig doet. Al luisterend zie ik mezelf als een kleine jongen weer in de kroeg van mijn grootvader staan met een aantal muntjes in mijn handen al zoekend naar mijn favoriete liedjes op de jukebox. Inderdaad, door melancholie gekleurde herinneringen…

Still your man
Paul Burch

Ed Muitjens

14-11-2009