Unknown

Peter Case

Wig!

Categorie:

door Rein van den Berg

03-08-2010

Mijn zwager, eveneens een muziekliefhebber (maar net een paar jaartjes ouder), heeft me indertijd kennis laten maken met The Man With The Blue Post Modern Fragmented Neo-Traditionalist Guitar. Het was Cases 2de album. Uitgebracht via het toen als zeer vernieuwend te boek staande Geffen Records. Eerste beluistering van dat album was niet meteen overrompelend. Ik moest mijn best doen voor die plaat, en naar verloop van tijd groeide mijn waardering alleen maar. Ik werd dan ook een trouwe Case fan, en kocht zijn werk bijna standaard tot Flying Saucer Blues. Toen kwam de klad er in. “Wig!” is dan ook een hernieuwde kennismaking met een artiest die ik de afgelopen 10 jaar amper aandacht heb geschonken. Mijn gevoel zei me dat hij het spoor bijster was. Of dat nu wel of niet het geval was blijkt zeer beslist niet uit Wig! Peter Case is weer helemaal terug met de elan die ik verloren had gewaand. Hij integreert op een fantastische wijze de oude rockwaarden (Jerry Lee Lewis persiflage in House Rent Jump) in een eigentijds jasje. Case heeft terdege geluisterd naar de productionele randvoorwaarden zoals The Black Keys ze toepassen. Daardoor krijgt het album een lekker gruizig, rauw en sompig geluid. Ideaal in aanvulling op dit soort nummers, want die horen nu eenmaal niet “clean” te klinken. Veel vette bas en mondharmonica domineren deze bluesrock renaissance van Case. Peter Case heeft in 2009 een hartoperatie moeten ondergaan, en het besef van “het tijdelijk vertoeven alhier” is beslist vertegenwoordigd. Wig is namelijk een uitermate levenslustige CD. De energiek verraadt een herboren artiest die allerminst van plan is te gaan rusten op zijn lauweren.