Skip to content

Relics & Ummagumma

81-Joj09kIL._SY355_

Pink Floyd

Twee jaar geleden, op 15 september 2008 om precies te zijn, overleed Richard (Rick) Wright, begenadigd toetsenman van rockmastodont Pink Floyd. Een zoveelste slachtoffer van de vuige sluipmoordenaar die kanker heet. Ik botste als bij toeval op die gebeurtenis tijdens een van mijn nachtelijke surftochten op het internet. En voor het eerst in minstens vijf jaar heb ik nog eens een cd van Ricks groepje gespeeld: de verzamelaar Relics met Arnold Layne en See Emily Play, nummers waarvan ik de tekst nog steeds uit het hoofd ken. Maar hét nummer van die cd was voor mij Carefull With That Axe, Eugene, een song waarin je hoort hoe belangrijk Wright was voor het geluid van zijn groep. Pas later, veel later, kwam het accent van Pink Floyd op de gitaar van Dave Gilmour en het megalomane ego van Roger Waters te liggen. En dat vind ik eeuwig zonde want Wright was in de beginjaren degene met de meest(e) innovatieve ideeën zonder daarbij te verzanden in de zemelige navelstaarderij die toen voor veel pop- en rockmusici dé muzikale norm was. Terwijl ik naar de muziek luisterde, waande ik me weer even terug in Schiedam. Of nader bepaald: in de stoptrein naar Hoek-van-Holland, de favoriete Nederlandse kuststad van de toenmalige fabrieks -en havenarbeiders uit mijn geboortestad, die zo treffend geportretteerd wordt in het eerste hoofdstuk van De Eeuw Van Mijn Vader van Geert Mak. Tijdens die korte treinrit hoorde ik voor het eerst de liveversie van Carefull op Ummagumma, nog altijd een van mijn favoriete Floyd-platen. Mijn broer had die dubbelelpee – ja, grootvader spreekt – gekocht en ik was niet alleen gebiologeerd door de hypnotiserende muziek op dat album, maar ook door de speelsheid van de hoes. Die heb ik honderden keren vastgehad en bekeken, terwijl ik gefascineerd luisterde naar de manier waarop het bezwerende orgel van Wright de spanning in Carefull opbouwde tot aan de door merg en been gaande oerkreet als Eugene toch niet zó voorzichtig is geweest met zijn bijl… Na verloop van tijd had ik de plaat op een cassette, zodat ik er ook naar kon luisteren als ik in de trein zat of door de duinen wandelde. Uiteindelijk begon die tape door het overmatige gebruik dusdanig uit te rekken dat de muziek er een uiterst vreemde bijklank van kreeg. Bij mijn eerste werkgever in België, een bescheiden distributeur van boeken, stond een oude aftandse cassettespeler op mijn bureau. Ik heb er Relics en Ummagumma meer dan eens gespeeld. De muziek maakte het werk aanzienlijk lichter en verzachtte tegelijkertijd mijn heimwee naar de schoolbanken en naar Schiedam, de stad waarmee ik al heel mijn leven een haat-liefdeverhouding heb. Want dat is wat muziek kan doen: je grote of kleine verdriet verzachten. Rick Wright is inmiddels al twee jaar dood. Amper 65 geworden.

Relics & Ummagumma
Pink Floyd

Martin Overheul

8-10-2010




© 2008-2019 Johnny's Garden