Skip to content

Purple Mountains

purplemountains

Purple Mountains

“Well I don’t like talking to myself
But someone’s got to say it – hell – 
I mean, things have not been going well
This time I think I finally fucked myself
You see the life I live is sickening
I have spend a decade playing chicken with oblivion
Day to day I’m neck to neck with giving in
I’m the same old wreck I’ve always been.”

Eigenlijk kondigde David Berman, de man achter Purple Mountains, het op het album dat in mei van dit jaar verscheen al aan. De cartoonist, singer-songwriter en poëet is niet meer. Op 7 augustus was het voor hem welletjes en stapte hij uit het leven. Een leven dat een te zware last voor hem was. Overigens hoor je de depressiviteit niet af aan de muziek. Maar wist bijvoorbeeld een Elliot Smith ook niet prachtige popliedjes te schrijven waarbij de zon acuut begon te schijnen?

Dat is ook zo in het openingslied “That’s just the way that I feel” van dit album waar de voornoemde tekstpassage is uitgehaald. Het nummer is, muzikaal gezien, een toonbeeld van opgewektheid. Uiteraard zijn de teksten doorspekt van een negatief zelfbeeld en een donkere kijk op de leefomgeving. In eerste instantie zou je nog ironie kunnen ontwaren. Ogenschijnlijk groot leed met een vette knipoog zoals bijvoorbeeld een Adam Green dat in liedjes weet te vangen. In eerste instantie verdacht ik Berman ook eerlijk gezegd van eenzelfde aanpak. Teksten als “I’m starting to suspect / Though I hope I’m incorrect / That maybe I’m the only one for me”, uit het heerlijke slotnummer met een fraai klinkende lapsteel, hadden namelijk net zo goed een flinke dosis ironie vol zelfspot kunnen inhouden. Maar niets is helaas minder waar. Berman heeft op deze plaat zijn ware ziel blootgelegd. In de geweldige song “All my hapiness is gone”, één van de hoogtepunten, laat hij horen dat zijn leven in een spiraal verkeert die slechts één kant opgaat. Eenzaamheid maakt zich van hem meester. “Lately I tend to make strangers wherever I go / Some of them were once people I was happy to know.” Zijn diepe, donkere stem reflecteert voor een groot deel zijn gemoedstoestand. Het contrast tussen die stem en de muziek geeft de muziek een sterke aantrekkingskracht. Als hij met het rustige “Snow is falling in Manhattan” een deel van New York prachtig onder een witte deken plaatst weet je als luisteraar, zelfs zonder al het voorafgaande, dat je hier te maken hebt met een bijzonder mooie plaat. 

Maar uiteindelijk kun je het één niet zonder het ander zien. Het feit dat Berman, kort na de release, zelfmoord heeft gepleegd blijft constant rondwaren als je naar dit album luistert. De teksten blijven onbarmhartig hard aankomen en ze kunnen niemand onberoerd laten. Het geeft het album die dimensie waarvan je eigenlijk had gehoopt dat die er niet was geweest. Zijn nalatenschap met Purple Mountains beperkt zicht tot deze ene plaat. Berman voelde zich geen gelukkig mens maar met dit album heeft hij mij, en velen met mij, daadwerkelijk iets gegeven waardoor het leven nog iets fraaier kleurt dan dat het al is. En dat is een mooie nalatenschap. Het is geen zinloos leven geweest. Ik hoop dat hij dat heeft geweten.    

Purple Mountains
Purple Mountains

Ed Muitjens

27-10-2019


Label:
Dragcity (H'Art)


Releasedatum:
12/07/2019