1000004013707797

Ron Sexsmith

Forever Endeavour

Categorie:

door Ed Muitjens

24-03-2013

Laat ik mijn verontwaardiging gewoon eens niet uitspreken over het feit dat Ron Sexsmith nog altijd niet op grote schaal is doorgebroken. Laten we gewoon accepteren dat het voor Ron Sexsmith naar alle waarschijnlijkheid ook nooit gaat gebeuren en laten diegenen, die hem volgen, zijn muziek koesteren. Want een ieder die deze man ooit heeft omarmd kan bijna niet loslaten. Zijn cd's zijn steevast van een bijzonder hoog niveau en daar lijkt vooralsnog geen einde aan te komen. In ieder geval niet als je zijn laatste schijf "Forever Endeavour" in ogenschouw neemt. In veertien pareltjes laat hij de liefhebber zijn hart ophalen. Veertien pareltjes die ook nu waarschijnlijk niet zijn besteed aan "de zwijnen."De cd is akoestisch van opzet. In openingsnummer "Nowhere to go" laat hij meteen zijn handelsmerk horen; zijn o zo herkenbare stem omwikkelt in prachtige melodielijnen. Daarnaast doemt er een warm klinkende  Franse hoorn op die het effect heeft van een heerlijke lentezon waarnaar iedereen zo stilaan hunkert. Het daarop "Nowhere is" is ook al zo'n voltreffer. Het klinkt allemaal zo eenvoudig, zo makkelijk, maar het zit zo verdraaid goed in elkaar. Ron Sexsmith verstaat de kunst om liedjes heel toegankelijk te laten klinken, maar weet verschillende lagen in te bouwen, waardoor bij herhaalde beluistering je steeds nieuwe dingen ontdekt en de nummers blijven groeien. De percussie en het arrangement van strijkers en blazers in "Nowhere is" is daarvan een goed voorbeeld.  Als je zo vernuftig liedjes in elkaar weet te steken dan denk je, wellicht automatisch, aan een weergaloos tandem uit het verleden: Lennon/McCartney.  Op "Back of my hand" reist hij ook symbolisch af naar Liverpool en komt de songstructuur en samenzang sterk overeen met liedjes van The Fab Four. Aan de andere kant snurkt hij in "Blind eye"weer tegen de countrysoul aan en in "Me, myself and wine" zakt hij even naar New Orleans af. Maar welk muzikaal pad hij ook bewandelt, coherentie is het sleutelwoord. In het verleden wist hij me al met zijn typische uptempo songs zoals"Wishing wells" helemaal in te pakken en met "She does my heart good" voegt hij er weer één aan dat rijtje toe. De cd wordt tenslotte erg mooi afgesloten met "Life after a broken heart" en "Autumn light".De liefhebber van Ron Sexsmith weet genoeg. De kans dat deze op een review zitten te wachten voordat besloten wordt om tot aankoop over te gaan is overigens klein. Daarvoor is zijn oeuvre gewoon te constant. "Forever Endeauvour" is daarvan de laatste bevestiging. Artistiek gezien, en daar draait het tenslotte om, is zijn carrière al meer dan geslaagd. "De zwijntjes" die deze parels consequent links hebben laten liggen weten gewoon niet wat ze missen… 


Websites