1000004009991300

Ronnie Earl

Spread the Love

Categorie:

door Ed Muitjens

16-08-2010

Niets is zo universeel als de liefde. Er zijn vele woorden in vele talen waarmee liefde wordt geuit. Ronnie Earl gebruikt geen woorden op zijn nieuwe, geheel instrumentale, cd "Spread The Love". Toch is die van uiting van liefde (in welke vorm dan ook) voelbaar. Het is zijn vijfde release voor het label "Stony Plain Records" label en plaat komt opmerkelijk snel na zijn voorganger "Living in the Light", die ook een speelduur had van bijna 80 minuten. Mij zul je echter niet horen klagen. Zeker als het resultaat zo goed is als "Spread the Love".Ronnie Earl wordt ook nu weer begeleid door zijn Broadcasters (Dave Limina op toesten, Jim Mouradian op bas en Lorne Entress op drums). Wat opvalt is dat Ronnie Earl een aantal nummers opnieuw heeft opgenomen.Zo opent hij de cd met "Backstroke" van Albert Collins dat op de cd "Soul Searching" uit 1988 ook al het openingsnummer was. "Backstroke" wordt opgevolgd door "Blues for Dr. Donna". Hierop is hij alleen te horen met gast Paul Kochanski op staande bas. Een fantastisch nummer waarbij de bas van Kochanski vooraan in de mix is geplaatst en dat klinkt erg goed. Ook het bekende "Chitlins Con Carne" van de jazz- en stergitarist Kenny Burell krijgt een gloedvolle uitvoering. "Christo Redentor" en "Miricle", laatstgenoemde met een puntige gitaarstijl zijn nummers om je vingers bij af te likken. Ronnie Earl kan als geen ander soul in zijn spel leggen en dat voel je. "Spann's Groove" is Dave Limina's tribute aan Otis Spann, de pianist die Muddy Waters in zijn hoogtijdagen heeft begeleid. Het is een uitstekende tribute want Limina weet het typerende spel van Otis Spann erg goed te vangen.In het slotnummer "Blues for Bill", een eerbetoon aan Big Bill Broonzy, horen we Ronnie Earl op de akoestische gitaar een puik stukje countryblues spelen. De productie is dermate helder dat je iedere ademtocht van Ronnie hoort tijdens het spelen. Het is alsof hij een meter tegenover je zit. Het prachtige "Patience" heeft een hele mooie melodielijn en laat formidabel spel horen tussen Ronnie Earl en de gloedvolle sound van het Hammond orgel van Dave Limina. Het is voor mij een van de mooiste composities van het album. De speelduur is ook nu weer ruim 75 minuten en de cd bevat 14 nummers. Het zijn 14 instrumentale nummers waarop naast de gitaar, toetsen, drums en bas geen andere instrumenten zijn te horen. Voor de liefhebber is dat geen enkel probleem, maar ik denk dat de toevoeging van een aantal andere instrumenten nog voor een extra dimensie zou kunnen zorgen.Persoonlijk zou ik graag een vibrafonist toegevoegd willen zien op die jazz/blues nummers. Stel je eens voor: die warme, prachtige klanken van de vibrafoon in combinatie met de gitaar en Hammond/piano van respectievelijk Ronnie en Dave Limina. Het zou wat zijn… Het absolute hoogtepunt van de cd is voor mij "Skyman", een nummer dat hij heeft geschreven voor Duane Allman en dat hij al in 1996 op plaat had gezet, namelijk op de cd "Grateful Heart: Blues & Ballads". Dat is destijds op een dusdanig weergaloze wijze gebeurd dat ik van te voren vraagtekens stelde bij een nieuwe versie. Het risico van een herhalingsoefening zonder toegevoegde waarde ligt in een dergelijk geval altijd op de loer maar bij de eerste beluistering waren mijn vooroordelen al verdwenen. Dit is gewoon hemeltergend mooi. Het is geen klakkeloze imitatie geworden maar een wonderschone versie met een eigen gezicht en invulling. Het tempo ligt iets lager dan bij het origineel en Dave en Ronnie spelen zo ontzettend mooi subtiel dat ik deze versie bijna nog prefereer boven het origineel.Ook de ritmesectie en met name drummer Lorne Entress moet hierbij vermeld worden. Het lijkt alsof Entress net steeds even achter de beat zit waardoor het nummer dat rustgevende gevoel over zich heen heeft gekregen. Ronnie Earl heeft in het interview dat ik met hem had te kennen gegeven dat hij "Skyman" heeft geschreven als een "lullaby" voor Duane Allman. Alleen voor de mensen waarvan je het meeste houdt zing of speel je een liedje voor het slapen gaan. Zoals bijvoorbeeld een moeder of vader dat voor haar/zijn kind doet. De weerspiegeling van liefde openbaart zich als je naar die magistrale 8 minuten luistert. Juist daarom is "Skyman" wellicht het sleutelnummer geworden van deze cd waarbij het uitdragen van liefde centraal staat.Bij sommigen zal het verkondigen van liefde de wenkbrauwen doen fronsen maar laten we nu toch gewoon eerlijk zijn: wat is er mooier dan liefde en om die te kunnen geven aan iemand? Daarbij is het geven van liefde is een extreme vorm van je kwetsbaar durven opstellen. Geen pose meer, geen muur van afleidingsmanoeuvres om je heen die je gevoelens beschermen maar je durven laten zien zoals je werkelijk bent. Ik vind dat mooi en ach, zijn mensen die zich kwetsbaar durven op te stellen eigenlijk ook niet de meest waardevolle en de meest interessante personen die je in je leven ontmoet? "Ik hoop dat ik zal worden herdacht als iemand die zich concentreerde op de ziel die door de muziek werd uitgedragen en als iemand die simpelweg geloofde dat gevoelens, de ziel en liefde aspecten zijn waar het in de muziek echt om draait." Het zijn de laatste woorden van Ronnie Earl uit het eerdergenoemde interview. Ik ben al te lang liefhebber om daaraan nog te twijfelen. Een man die zijn kwetsbaarheid toont via zijn gitaarspel en zijn muziek. Juist ja: diegene die dat kunnen en durven behoren tot de meest waardevolle mensen die er zijn…