Unknown

Rory Block

Hard Luck Child

Categorie:

door Ed Muitjens

06-11-2014

"Best Blues and originals" uit 1988: het was mijn eerste kennismaking met de inmiddels bijna 65-jarige Rory Block, die uiterlijk maar weigert ouder te worden en ook muzikaal op hoog niveau blijft acteren. Op die compilatie (een overzicht van de jaren '81 tot en met '86) stond eigen werk, waaronder uiteraard "Lovin' Whiskey," maar ook schitterende versies van traditionals zoals "The water is wide" en "The Golden Vanity". Prachtig vond ik die nummers waarin ze vocaal volledig wist te overtuigen en het was voor mij, aangezien mijn interesse zich in die jaren vooral beperkte tot rock, één van de eerste kennismakingen met dergelijke traditionals. De blues had ik al eerder ontdekt en aan de hand van de songkeuze zag ik dat Rory Block "de oude meesters van de blues" sterk vereerde. Nummers van onder meer Charley Patton, Rev. Gary Davis en Robert Johnson (tweemaal) zijn terug te vinden op dat album.Sinds "Best Blues…" ben ik Rory Block behoorlijk trouw gebleven en een groot deel van haar oeuvre, want zo mag je dat in haar geval zeker noemen, staat bij mij in de kast. In 2006 heeft Rory Block de cd  "The lady and Mr. Johnson" uitgebracht, waarbij ze een heel album heeft gewijd aan Robert Johnson. De dame liet nog maar eens horen dat ze de countryblues tot in haar vingertoppen beheerst. Vanaf dat moment is ze bijna maniakaal en met een bezetenheid, die past bij de duivelse crossroads, cd's gaan uitbrengen met countryblueshelden uit een ver verleden. Het zijn overigens niet zomaar lukraak gekozen helden. Ze heeft ieder van hen daadwerkelijk ontmoet en samen met hen gespeeld. Zo zijn er inmiddels platen verschenen over Son House, Mississippi Fred McDowell, Reverend Gary Davis, Mississippi John Hurt en dan nu Skip James. Het zijn de muzikanten die haar hebben beïnvloed en ze noemt de serie dan ook toepasselijk "my mentor series".Skip James heeft begin jaren '30 van de vorige eeuw een 26 opnamen gemaakt, waarvan er een deel op plaat zijn verschenen. Ze zijn later pas echt op waarde geschat en destijds hebben ze weinig gedaan, waardoor James in de vergetelheid verdween. Maar zoals zoveel countryblueshelden van voor de oorlog dook James in de jaren '60 weer op en bracht hij onder meer twee fenomenale platen uit: "Skip James Today" (uit 1966) en "Devil Got My Woman" (uit 1968). Lang heeft hij niet kunnen genieten van zijn "nieuwe roem". In 1969 is James overleden aan kanker. Rory Block heeft hem destijds in het ziekenhuis nog opgezocht en met hem de blues gespeeld.Ze heeft voor haar tribute-cd tien nummers uitgekozen uit de muzikale bibliotheek en het respect van haar ten opzichte van Skip James is zo groot dat je geen moment hoeft te twijfelen aan de uitvoering van het gekozene. Nehimiah James, uptempo met duidelijke gospelverwijzingen, laat een Rory Block in topvorm horen. Verdorie, wat speelt die dame toch een heerlijk moppie slidegitaar zeg! De gospel komt nog sterker naar voren in I'm So Glad. Hierop zingt Rory met koortje (ze heeft zelf een aantal partijen ingezongen) een zeer fraaie uptempo gospel waarbij ze moeiteloos overstapt naar haar kopstem. Rory Block heeft altijd al aangegeven dat ze Devil Got My Woman als het ultieme Skip James-nummer beschouwt en dat ontbreekt hier dan ook niet. Het slome Hard Time Killing Floor Blues is zwaar gedrenkt in de blues. De kommer en kwel druipen er werkelijk vanaf. "The hard times will kill you…" zingt ze. Een heerlijk nummer waarbij ze een aantal gitaarpartijen heeft ingespeeld. Het album sluit af met het titelnummer. Knap hoe ze vocaal zo in de huid van dit nummer kruipt. Maar hoe goed het album Hard Luck Child ook is, het blijft doodzonde dat Rory Block haar eigen blues niet meer speelt en zingt. Tenminste niet op haar cd's.  Juist daarin vond ik haar zo sterk. Het zeer persoonlijke album House of Hearts uit 1987, waarop ze de verwerking van het overlijden van haar zoon bezingt, of Mama's Blues uit 1991 blijven pareltjes waarmee ze zelf ook bluesgeschiedenis heeft geschreven. Laten we hopen dat ze, nu ze haar mentoren uitgebreid heeft geëerd, ook weer de inspiratie vindt om haar eigen blues verder een gezicht te geven. Ik kijk er in ieder geval hoopvol naar uit.