R-2597023-1534705091-1520.jpeg

Rumer

Seasons of my soul

Categorie:

door Ed Muitjens

10-02-2011

Weemoed…wie kent het niet? Wie van ons kan zeggen dat hij/zij zich niet regelmatig laat onderdompelen in een warm bad met weemoedige gevoelens? Ik in ieder geval wel en daarbij speelt muziek voor mij als altijd een cruciale rol. Als er één stem is die de verpersoonlijking is van weemoed dan is dat die van Karen Carpenter. Ja,…als Karen zingt dan zwijgt deze jongen en dwalen zijn gedachten weemoedig af naar vroegere tijden. Tijden die zo maagdelijk waren als de hagelwitte tanden van Karen Carpenter herself en zo onschuldig als de volslagen veilig geknipte haartjes van broer Richard. Zorgeloze kiekjes van de altijd blije broer en zus Carpenter. Hoewel zorgeloos? Karen Carpenter was dan wel één van de allerbeste zangeressen ooit maar wij weten inmiddels wel dat haar leven zelden zorgeloos is geweest. Maar mensen, die stem… die stem…! Nooit ging zij vocaal over de top maar in haar stem zit zoveel onderkoelde emotie en een vleugje droefheid dat bij het horen ervan mij de weemoed meteen om het hart slaat. En nee beste muziekvrienden, er is voor mij dus geen enkele reden meer te bedenken waarom ik deze “middle of the road” muziek niet mooi zou kunnen vinden want mooi vind ik het.Tsja, weemoed…wat doe je er tegen? Waarom deze ruime inleiding met betrekking tot Karen Carpenter? De in Pakistan geboren maar in Engeland opgegroeide Rumer is namelijk de vleesgeworden reïncarnatie van Karen Carpenter. En als ik zeg reïncarnatie dan bedoel ik dat letterlijk. De stem is vrijwel identiek aan die van Karen Carpenter. Dat hoort zelfs de grootse metalfan met een door meedogenloze repeterende gitaarriffs volledig dicht geslibde buis van Eustachius en met compleet platgeslagen trilhaartjes alsof die met een flinke dot gel zijn bewerkt. Je hebt imitaties en imitaties en dan heb je Rumer: de perfecte imitatie. Is daar iets mis mee? Ach, niet echt. Als het maar goed gejat is zeg ik altijd maar. En jatten, dat kan deze Rumer als geen ander. “Mijn naam is Rumer en ik steel als de raven” zou acuut opnieuw op plaat moeten worden uitgebracht. Dat heet het ijzer smeden zolang je het ijzer nog in handen hebt want bij die Rumer weet je het gewoon niet. Voordat je het weet ben je ook dat nog kwijt.Bij de eerste tonen van de cd “Seasons of my Soul” dacht ik dat ik te maken had met herontdekte opnamen van The Carpenters of zoiets. Ongelooflijk gewoon. Afsluiter “Goodbye Girl” is zelfs zo perfect “Carpenters” dat het eng aandoet. De koortjes, de blazers, de iets te zoete liedjes en natuurlijk die stem… Want als je stem als twee druppels lijkt op die van Karen dan zit je wel goed dacht ik zo. Vergis je niet. Dit is een vakkundig gemaakt plaatje en er staan hele goede liedjes op. Prima te pruimen zelfs. Tenminste, als je maar van de Carpenters houdt… Want dat er ligt overal metersdik bovenop. Zelfs als ze met het nummer “Aretha” de soulkant probeert op te zoeken dan komt ze niet los van die vergelijking. Het enige nummer waar je met enig fatsoen kunt spreken over “een beetje eigen gezicht” is de, overigens zeer fraaie, ballad “Thankful” Voor de rest: Carpenters, Carpenters en nog eens Carpenters… Ook nog niet het allerergste. Je kunt tenslotte best nog genieten van een goede imitatie, zeker als de dame in kwestie al een tijdje niet meer onder ons is en er geen plaatwerk meer valt te verwachten. Maar wat doet een ieder respecterende zangeres dan die met een dergelijke cd op de proppen komt? Die vermeldt toch netjes in het cd boekje dat ze zwaar beïnvloed is door die grootheid en draagt de cd desnoods aan haar op. Maar nee hoor, deze tuthola niet. Alsof er nooit een Karen Carpenter heeft bestaan! “Rumerke, Rumerke, heb jij destijds op die Engelse kostschool, terwijl jij je geruiten rokje fatsoeneerde en je witte kniekousjes nog eens optrok, dan helemaal niets geleerd? Je zou er bijna je eetlust door verliezen.Ja vooruit, in het eerder genoemde “Thankful” komt de tekstpassage “and the radio’s playing Superstar” voor. Als de vermelding van dit oude Carpenters liedje het enige eerbetoon is…? Nou, geweldig hoor… Wellicht omdat ze wel twintig keer in het openingsnummer “Am I forgiven?” zingt heb ik over mijn hart gestreken. Maar dat komt natuurlijk ook omdat ik erg grootmoedig en vergevingsgezind ben. (mijn vrouw en vrienden lezen nooit mijn reviews) Ieder muziekliefhebber weet het dan inmiddels wel. Een schaamteloze imitatie in combinatie met misplaatste arrogantie moet keihard worden afgestraft. Een stickertje op het cd doosje met teksten als “The most exciting new talent of the moment” en “The best Act of her kind” werken dan alleen nog maar meer tegen je. En ik? In eerste instantie wilde ik een petitie aanbieden om lijfstraffen weer mogelijk te maken op Engelse kostscholen. Ik heb daar maar vanaf gezien. In plaats daarvan heb ik een warm bad gevuld met weemoed. Ik heb er, voor € 2,99 in de aanbieding bij het Kruidvat gekocht, badzout bij gedaan en ach, ook nog een handvol mooie oude herinneringen. Daarbij luisterend naar de nieuwe cd van Karen Carpent…ehhhh….Rumer.Tsja, weemoed…Wat doe je er tegen? Vlak voordat ik in mijn bad mijn ogen sloot pakte ik het nog halfvolle zakje bad- annex zeezout. “Dit zorgvuldig verpakte product bevat imitatie zeezout gebaseerd op het zeezout afkomstig uit de Zwarte Zee” las ik op de achterkant. IMITATIE zeezout??? JA GODVERDOMME!! FLIKKER EENS OP…!!!!