517Kl7LIGcL

Sean Taylor

Calcutta Grove

Categorie:

door Rein van den Berg

31-07-2009

Calcutta Grove is de nieuwste titel van de alom geroemde Britse artiest Sean Taylor. Deze muzikant lijkt een missie te hebben, en zijn gedrevenheid komt volledig voort uit zijn passie voor de muziek. Love is the Drug zong Roxy Music, en in Sean’s geval wordt hij nagenoeg verslonden door het fenomeen muziek. Een dergelijke hypnotiserende werking gaat ook uit van een aantal van zijn meer instrumentaal getinte nummers op deze laatste plaat. Een vergelijking met de onlangs overleden John Martyn is al regelmatig geuit, zeer terecht als je het mij vraagt (qua stem, het gebruik van de instrumenten; de toegepaste balans tussen akoestisch & elektrisch, de songstructuur.)Terwijl Martyn vrijages aanging met diverse muziekstijlen voor de beoogde erkenning, blijft Sean gelukkig sterk bij de basis van een folk en vrije jazz gestructureerde sound. Sommige van zijn songs vergen redelijk veel inlevingsvermogen van de luisteraar, terwijl andere nummers ronduit magisch te noemen zijn. Wanneer Sean het in de eenvoud zoekt dan is hij wat mij betreft een van de grootste beloftes van dit moment binnen de serieuze muziek. De opener en tevens titeltrack is met zijn onverwachte einde een voorbeeld van een ultiem luistermoment, terwijl Revelations – het volgende nummer – daar gerust nog eens een royale schep intentie boven op gooit. Ondanks de sobere structuur van de song ga je onwillekeurig meedeinen met de geweldige onderhuidse beat in dit nummer. Bij momenten als dit weet je dat je te maken hebt met een zogenaamde True Original. Daarna Burried Alive, wederom een formidabel uitgekristaliseerd nummer. De aanzwellende gitaar-effecten, en rustige akoestische gitaar en piano zorgen voor de perfecte omlijsting van Sean’s fluisterende tekst.De meeste nummers zijn door deze jonge Londenaar zelf geschreven met de uitzondering van het Skip James nummer Hard Time Killing the Blues en de euforische traditional Freedom. Ook alle instrumenten worden door hem zelf bespeeld, behalve de aanwezige trompet op het tot bijna 9 minuten uitgesponnen nummer Nightmares. Aan de basis van Calcutta Grove staan zonder discussie folk en blues, terwijl de soms experimentele en pulserende bewerking van Sean Taylor iets fascinerends creëert. Je realiseert je bij de laatste tonen van The River Merchants Wife dat deze unieke plaat beheerst wordt door eenvoud en passie. Zonder enige twijfel een muzikant in hart en nieren, eentje die nog niet zijn laatste song gezongen heeft.