71wb1yxrieL._SX355_

Shannon McNally

Western Ballad

Categorie:

door Martin Overheul

11-07-2011

Toen Shannon McNally in 2002 debuteerde met Jukebox Sparrows werd ik hals over kop verliefd op dat plaatje. De redenen van die spontane aandoening waren velerlei. Er was haar stem die mij meermaals kippenvel wist te bezorgen. Er waren de elf eigen songs die spontaniteit, talent en ongedwongenheid uitademden. Er was de indrukwekkende verzameling gerenommeerde gastmuzikanten die de songs tot vér boven de middelmaat tilden (Jim Keltner, Greg Leisz, Waddy Wachtel en Jeff Porcaro zijn geen klein bier). En er was het volstrekt eigen totaalgeluid: Shannon McNally leek een zangeres te zijn die lak had aan hokjes, stromingen of stijlen. Intussen zijn we negen jaar en vijf cd’s verder, waaronder het pareltje Geronimouit 2006 en de sublieme liveregistratie Jazz Fest 2007, en wat in het begin van haar muzikale carrière nog zo leek te zijn, blijkt op McNally’s nieuwste album een glashelder feit: deze vrouw is niet voor één gat te vangen. Haar muziek was altijd al een smaakvol amalgaam van blues, jazz, country, soul en roots en gaandeweg heeft ze daar folk- en popelementen aan toegevoegd met het onweerstaanbaar mooie Western Ballad als gevolg. Het album, dat vernoemd is naar een gedicht van de legendarische Alan Ginsberg, begint met Memory Of A Ghost, een ijzersterk duet met producer Mark Bingham, dat in de laatste noten even naar Pensacola van Joan Osborne lonkt, maar dat ook zonder die knipoog onwrikbaar overeind blijft. Memory Of A Ghost is overigens bepalend voor de rest van het geluid op dit album. Dat is namelijk open, glashelder en net niet te afgewogen. Hoogtepunten op dit voortreffelijke album zijn, naast het titelnummer, de countryballade Rock And Roll Angel, waarin McNally niet enkel een hemelse Emmylou Harrisachtige snik in haar stem legt, maar ook laat horen dat ze een pakkende tekst kan schrijven (“Will you always be broke / Choked on slivered dreams / With dumb luck and fat chance / As the constant on your silver screen / Or will the seas part to that other land / Where things will get easier and you’ll get a hand”) en het grootse In My Own Second Line, een song waarin nu eens werkelijk álles klopt. Maar door de nadruk te leggen op drie songs doe ik Western Ballad eerlijk gezegd tekort. De acht resterende nummers zijn zodanig fraai dat ik moet opletten om niet te struikelen over de superlatieven die ik al gebruikt heb en de andere die ik feitelijk nog zou willen gebruiken. Dus beperk ik me het best tot één alleszeggend trefwoord: uitmuntend.

Video embed code not specified.


Websites