71nGoojkGfL._AC_SL1400_

John Martyn

Solid Air

Categorie:

door Rein van den Berg

29-11-2021

In 1988 ging ik over van lp’s naar cd’s. Het geboortejaar van mijn oudste zoon, vandaar dat ik het weet. Eén van mijn laatste vinyl aankopen was Guitar van Frank Zappa, totdat ik een paar jaar geleden weer meeging in de golf, een platenspeler in de woonkamer plaatste en incidenteel weer langspeelplaten kocht. Van John Martyn (pseudoniem van Iain David McGeachy) had ik nagenoeg al zijn albums op vinyl, maar heb tijdens mijn cd-periode ook verschillende van zijn albums van de hand gedaan. Waar het Martyn betrof had ik geen specifiek voorkeursalbum. Zijn spannendste periode was toen hij zijn Folk georiënteerde muziek meer in een andere richting begon te schuiven. Meer experimenteel, meer eigenzinnig, noem het vrije stijl jazz. Wanneer je luister naar de cover van Skip James op Solid Air, I’d Rather Be the Devil dan heb je zo’n typisch voorbeeld te pakken van de nieuwe weg die Martyn vond. Solid Air werd opgenomen in de laatste twee maanden van 1972. Naast een op het lijf geschreven rol voor Danny Thompson, op contrabas, speelden bandleden mee van Fairport Convention, Traffic en The Free. De laatste jaren voel ik mij met een zekere regelmaat opnieuw aangetrokken door deze vroege jaren zeventig platen. Alsof je ergens aan vast wil houden. Voor mij een rijke periode in de muziek.

John had een enorme waardering voor muziekvriend Nick Drake. Het titelnummer van dit album, en tevens openingssong was een eerbetoon van John aan zijn vriend. Nick Drake was erg ambitieus, maar zijn zelfvertrouwen kreeg een flinke knauw doordat zijn albums niet die erkenning kregen waarop hij had gehoopt. Solid Air was bedoeld als een stuk medemenselijkheid aangezien Drake door een moeilijke periode ging. John Martyn was een gecompliceerde persoonlijkheid, dat bleek onlangs toen ik recente opnames zag van Danny Thompson, die herinneringen ophaalde. Hierin besprak hij zijn verstandhouding met de markante Martyn. Een warme man, maar chaotisch, om het mild te verwoorden. Ook Martyn ervoer dat erkenning hem slechts mondjesmaat had omarmd. Ook daar was miskenning. Hij zocht compensatie via alcohol. Ik heb wel eens overwogen om albums als Bless the Weather en Inside Out opnieuw terug te kopen op cd, maar ben bang dat ze na eenmaal spelen vervolgens blijven liggen. Niet dat ze de aankoop niet waard zijn, maar Martyn heeft zoveel moois nagelaten, en ik heb plenty van zijn oeuvre op de plank liggen. Gelukkig word ik wat gemakkelijker in die dingen, en kan loslaten. De noodzaak ze te bezitten is er niet per se. Een boxje als Ain’t No Saint maakt overigens veel goed. Bevat mooie live opnames bovendien, waarin Martyn zijn persoonlijkheid de vrije loop laat via de muziek. Bovendien pakt hij de gelegenheid om te laten horen hoe vindrijk hij was als gitarist. Lang uitgesponnen nummers illustreren een enorm getalenteerde muzikant. Solid Air is één van zijn hoogtepunten, één van zijn vele, want hij zou na 1973 nog veel moois maken. Ik prijs mij al lang gelukkig dat ik hem live tweemaal heb mogen meemaken. Solid Air blijft na bijna vijftig jaar geleden te zijn gemaakt nog steeds een genot om naar te luisteren. Een document in de muziek.

Label:
Island


Releasedatum:
18/02/1973

Ain’t No Saint