R-9161764-1475867055-3346.jpeg

Sugar Ray & The Bluetones

Living Tear to Tear

Categorie:

door Ed Muitjens

19-10-2014

>De zestigjarige Sugar Ray Norcia is een grote jongen in de hedendaagse blues. Een formidabele zanger die ook op de mondharmonica zijn mannetje staat. Vanaf eind jaren '70 is zijn ster reizende. Zijn gastoptredens zijn niet bij te houden. Zijn meest recente gastoptreden (en dat vermoed ik slechts) is terug te horen op het uitstekende album "Electric Blues" van gitarist Kai Strauss. Naast zijn solowerk springt zijn collaboratie met Roomful of Blues in het oog.  Deze formatie is voor velen een springplank naar succes geweest (Duke Robillard, Ronnie Earl) en ook Sugar Ray Norcia heeft zich in dat gezelschap danig in de kijker weten te spelen. Met zijn Bluetones blijft hij stug albums uitbrengen en The Bluetones is een band om de vingers bij af te likken: De ritmetandem bestaat uit drummer Neil Gouvin en bassist Michael "Mudcat" Ward, die ook jarenlang deel heeft uitgemaakt van Ronnie Earl's Broadcasters. Op piano en Hammond vinden we grootmeester Anthony Geraci terug en alsof dat nog niet genoeg is hangt de gitaar om de nek van niemand anders dan Monster Mike Welch. Een bijzonder goede gitarist die versterkt speelt maar wel op een naturelle manier. "Rat Trap", het openingsnummer van het nieuwe album "Living tear to tear" is jump blues ten voeten uit waarin Sugar Ray zich bijna het licht uit zijn ogen blaast op zijn mondharmonica. Diversiteit en enthousiasme gaan hand in hand en dat is erg prettig. Het zorgt ervoor dat dit album geen seconde verveelt. In "Things could be worse" wordt "Chicago" bezocht waarbij zowel de nalatenschap van Muddy Waters als die van Little Walter (harmonica) duidelijk wordt geëerd. De ruim acht minuten durende slowblues "Misery", geschreven door Sugar Ray, is één van de absolute hoogtepunten van deze cd. Sterker nog, het is één van de beste bluesnummers die ik dit jaar heb gehoord. "Misery, tears fall down my face like rain" zingt Sugar Ray vol emotie. Het sterk elektrisch versterkte mondharmonicaspel, het subtiele gitaarspel van Welch en Geraci: alles past precies. De solo's zijn formidabel en nadat Welch en Norcia hun kunnen ruimschoots hebben geëtaleerd, spelen ze nog even een verrukkelijk "vraag en antwoord spelletje" op harmonica en gitaar. "Misery" is een absoluut topnummer. Ook kent het album zo'n heerlijk zwijmelnummer ("Our story") dat in het verlengde ligt van onder meer Etta James haar "My dearest darling". Het is in dergelijke nummers dat Norcia mij met het grootste gemak om zijn vingers weet te binden. Nergens forceert hij en zijn warme stem mist zijn doel niet.  Het album kent een dozijn tracks waarvan en tien door de band zelf zijn geschreven. "Ninety nine" is oorspronkelijk van Sonny Boy Williamson wiens (vibrerende) harmonicastijl je ook enigszins terughoort in de solo van het hiervoor genoemde "Our Story". De cd sluit af met "Nothing but the devil", geschreven door J. West, die we beter kennen als Lightning Slim en die fantastische opnamen heeft gemaakt voor het befaamde Excello label. In dit nummer zingt Sugar Ray door een mondharmonica microfoon hetgeen altijd een bijzonder lekker rauw effect teweeg brengt. Het is het slotakkoord van een bijzonder goede blues cd. Een cd die ik iedere bluesliefhebber ten zeerste kan aanbevelen.