WhatsApp_Image_2021-07-01_at_23.44.51

Paul Bond

Sunset Blues

Categorie:

door Rein van den Berg

31-01-2022

Mijn allereerste associatie was een visuele. Op basis van de hoes was mijn gedachte, hey deze man heeft wel iets weg van Dave Van Ronk. Ik kende Paul Bond niet, evenmin kende ik zijn achtergrond, en wist dan ook niet dat hij afkomstig was van de band Dandelion, en dat hij zijn sporen had verdiend bij gerenommeerde Nederlandse artiesten als toetsenist. Naar het schijnt vertolkte Dandelion muziek die zich laat vergelijken met westkustpop uit de jaren zeventig. Het verschil tussen muziek van de oostkust en California is enorm.

Pauls EP Sunset Blues is qua sfeer dan ook opmerkelijk meer optimistisch dan de duistere sound van Van Ronk. Qua tijdsgeest zitten we volgens mij wel redelijk goed. Mogelijk dat Paul persoonlijk nog net iets verder terug in de tijd was gegaan. De innemende akoestische muziek beoogt een parallel met de jaren zestig/zeventig. Paul zingt van Ernest Hemingway en Scott Fitzgerald. Hij roept beide heren subtiel in herinnering in deze knap uitgewerkt productie. Ik las ergens dat Paul Engelse literatuur heeft gestudeerd, en kan mij voorstellen dat beide heren hem wisten te fascineren. Ik kan mij hierdoor tevens voorstellen dat hij extra zijn best heeft gedaan daardoor zelf verantwoorde teksten te vervaardigen.

Bij het beluisteren van muziek, dus ook Sunset Blues, laat ik mij leiden door mijn middenrifgevoel. Je hebt geen enkele keer het gevoel dat een Nederlander Engelse teksten zingt. Sunset Blues doet uitermate natuurlijk aan. Wat de in de titel genoemde blues betreft, dat valt reuze mee. Het zijn eerder goed in het gehoor liggende popnummers, die na iedere beluistering meer vertrouwd aandoen. Het klassieke intermezzo in de vorm van Night Shift gaat naadloos op in het geheel.

Deze EP is een overtuigende introductie, en voor mij een prettige kennismaking, derhalve benieuwd waarmee Paul Bond opnieuw van zich doet horen.

Label:
Concerto Records


Releasedatum:
18/11/2021