71Go47zPv4L._SS500_

Susan Enan

Plainsong

Categorie:

door Martin Overheul

02-12-2009

Hoewel ik geen fanatieke televisiekijker ben, zijn er toch een paar programma’s en series die ik met genoegen en/of interesse volg. De Amerikaanse semimisdaadserie ‘Bones’ is er daar een van. Leuke personages, een behoorlijke portie humor, een verhaallijn die geen belediging voor je intelligentie is, en doorgaans een uitstekende soundtrack. Drie jaar geleden sloot de aflevering ‘The Boy In The Shroud’ af met het ‘Bring On The Wonder’, een enig mooi duet van de Engelse singer-songwriter Susan Enan met Sarah MacLachlan. Die laatste zangeres was mij bekend, die eerste niet. En mijn zoektocht naar meer muziek van haar leverde slechts het vijf nummers tellende EP’tje ‘Moonlight’ (2003) op. Het heeft dus even geduurd maar na zes jaar geduld ligt ‘Plainsong’ in de winkel, Enan’s eerste volwaardige cd. En laat ik maar meteen kleur bekennen: dit is een plaatje om verliefd op te worden. Twaalf sfeervolle songs lang biedt Enan de luisteraar een gracieus staaltje van wat ze beoogt als songschrijfster: ‘Simplicity that goes right to the soul but doesn’t have to bypass the brain on the way.’ De cd begint fraai met ‘Bird’, een midtempo nummer dat zich in de buurt van Sarah McLachlan en Heather Nova ophoudt, maar zich van beiden onderscheidt door de melancholieke stem van Enan en het zeer subtiele gitaarwerk van Steve Schiltz (Liz Tormes, Magnet). Waarmee alvast twee van de drie voornaamste troeven van ‘Plainsong’ zijn genoemd. De derde troef is Susan Enan’s talent om intelligente songs te schrijven (‘A sea of change is coming / And you think you’re gonna drown / (…) / You’re looking for the answers / But they don’t want to be found’) die precies op het juiste moment de gepaste touch meekrijgen, zoals de vioolpartijen in ‘Bring On The Wonder’ (in een versie die enigszins afwijkt van die in ‘Bones’), de bescheiden blazers in ‘Monoplain’, de perfect getimede breaks in het zachtjes wiegende ‘Moonlight’ of de weemoedige en delicate piano in ‘Don’t Worry’. ‘Plainsong’ is een veelbelovend ‘debuut’ van een zangeres die zich zonder schroom van haar tedere kant laat zien en die erin slaagt de valkuilen die een dergelijke context met zich meeneemt te ontwijken. Ik hoop dan ook van harte dat we niet opnieuw zes jaar hoeven te wachten op een opvolger.