51GhADroCFL._SY355_

The Sojourners

The Sojourners

Categorie:

door Ed Muitjens

14-05-2010

Een atheïst die gospelnummers van The Sojourners meezingt? Een beetje vreemd, niet? Mijn vrouw vindt het zelfs een vorm van blasfemie en kijkt me, terwijl ik Gods verheerlijkende teksten produceer, regelmatig met een vreemde blik aan, waarin een mengeling van verbazing en afkeuring valt af te lezen. Ik realiseer mij dit terdege maar weet tegelijkertijd ook dat het niet de teksten zijn die het hem voor mij doen bij gospelmuziek. Met name bij (goede) zwarte gospel maakt het me namelijk helemaal niets uit wie of wat er bezongen wordt. Het is het hele natuurlijke, vanzelfsprekende en diepe gevoel van de zanger(s) dat mij raakt.Bij het horen van prachtige dan wel uitbundige gospel maakt zich een bepaalde vorm van euforie van mij meester en ja…dan komt het nog wel eens voor dat ik zing over “De Heer”. Een afwijking?  Misschien ja? Wil hier iemand de toepasselijke eerste steen werpen? Niet doen voordat u bijvoorbeeld eens heeft geluisterd naar Sam Cooke’s “Touch the hem of his garment” en u de passie en toewijding heeft ervaren die Cooke in dit nummer legt. Probeer dat lied maar eens als overtuigd atheïst stoïcijns te ondergaan. Ik ben het wel maar het lukt me niet. Ook The Sojourners laten op hun tweede cd fantastische gospel horen. Will Sanders, Ron Small en Marcus Mosely brengen een vorm van werkelijk schitterende gospel waarin rootsinvloeden zijn verwerkt en dat gebeurt op een zodanige fraaie wijze dat ik nog moet zien of er dit jaar nog een gospel release gaat verschijnen die beter is dan deze. Deze door Steve Dawson geproduceerd cd laat vanaf begin tot eind gloedvolle gospel horen waarop, naast de zang van de drie heren, diverse gasten op kunnen mogen etaleren op de diverse instrumenten. Dit maakt van deze titelloze plaat een sprankelend en uitbundig geheel.Let eens op Dawson’s opzwepend scheurende slide spel op “Great Day” en je weet meteen waarom dit voor mij een “goddelijk” nummer omschrijf. Sanders, Small en Mosely zijn gezegend met prachtstemmen die, als ze samen zingen, geweldig mooi samensmelten. Dat is meteen te horen op “Nobody can turn me around”. De som der delen blijkt een hemelse optelsom te zijn…  Natuurlijk (zou ik bijna zeggen) zijn er op de cd veel traditionals te vinden en nog enkele andere covers waaronder het van Los Lobos bekende “The Neighborhood”. Het absolute prijsnummer tussen al dit fraais is voor mij “Lead Me, Guide Me”. Een sublieme ballad waarop onaards mooi wordt gezongen en het fraaie Hammond B-3 spel het geheel tergend mooi afrondt. Op dergelijke momenten ben ik bijna sprakeloos. Bijna…Want heb ik het al gehad over dat meezingen…? “The Sojourners”: muziek die soms opzweept en soms ontroert. Dat zijn twee eigenschappen die van een plaat een hele bijzondere maken. “The Sojouners” is dan ook die een hele, hele bijzondere plaat. Ik zou bijna zeggen: een plaat voor het leven en (als ik het bij het verkeerde eind heb…) ook nog voor daarna. Kopen deze cd!