R-6335572-1416752990-9820.jpeg

Tim Buckley

Greetings from L.A.

Categorie:

door Rein van den Berg

30-12-2010

Blij als een klein kind toen deze week o.a. dit Tim Buckley album in de bus lag. Tower Records te Japan heeft het initiatief genomen een aantal van Buckley’s platen te remasteren en in een beperkte oplage als SHM CD uit te brengen. Schitterend voor een verstokte diehard Buckley adept zoals ik. Bovendien lees ik dan dat zijn eerste plaat eveneens door Rhino in een unieke versie opnieuw wordt uitgebracht begin januari 2011. (zie Rhino) Buckley is nog steeds HEET zoals dat heet, en terecht, want zijn status binnen de popmuziek is nog steeds niet genoeg onderkend bij de gemiddelde muziekliefhebber. Impulsen genoeg dat 2011 interessante ontwikkelingen gaat bieden. Advies: Hou de kluizen van Warner Brothers en al zijn onderliggende BV’s goed in de gaten. Nog blijer toen het geluid uit mijn speakers knalde. Deze indertijd door Jerry Goldstein geproduceerde lijkt beter te klinken dan ooit. Ergens onzin natuurlijk, zul je zeggen, want de LP versie daar mankeerde indertijd ook niets aan. Greetings from L.A. was altijd al een rauwe blues gerelateerde plaat. Buckley beschrijft bij herhaling de fysieke liefde. Hilarisch hoe hij (En dit moet Ed enorm aanspreken!) zijn overspel beschrijft in het openingsnummer met een royaal geboetseerde zwarte vrouw, en vervolgens door haar partner van de trap wordt gesodemieterd. Een straf die volkomen gerechtvaardigd is, want “Even though he broke every bone in my body. It was worth every second that I was there.” Fascinatie voor vrouwelijk schoon kan je soms duur komen te staan, maar het schijnt het waard te zijn volgens T. Buckley anno ’72. Tim Buckley’s metafoorrijke periode was van voor dit album. De nummers op Greetings from L.A. winden er geen doekjes om. De muziek zelf is minstens zo provocerend als de sexueel geladen tekst. Bij Buckley zijn tekst, muziek en uitvoering een organisch geheel. Hij maakte in 1972 een crossover naar de zwarte muziek, maar doet dit vervolgens met een dusdanige verve dat velen daar een puntje aan mogen zuigen. De plaat De SHM-CD klinkt overigens in alle denkbare opzichten veruit superieur. Ik heb het hier dus niet over een klein, subtiel verschil, alleen te horen op superapparatuur. Vanaf de eerste seconden is er geen twijfel mogelijk. Veel helderder, kleurrijker, warmer, gedetailleerder etc. De opnamen stammen uit 1972, maar de muzikanten lijken wel hier in de kamer te staan, de muziek komt daadwerkelijk tot leven. En dat niet omdat de gewone CD zo beroerd klinkt, maar in de vergelijking is hij gewoon vlak en afstandelijk.