Unknown

Timber Timbre

Hot Dreams

Categorie:

door Ed Muitjens

12-05-2014

Het nieuwe album van het Canadese gezelschap Timber Timbre, Hot Dreams, is hun vijfde album in acht jaar tijd. Ze debuteerden in 2006 met het in eigen beheer uitgebrachte Cedar Shakes en hun vorige, overigens prima, cd Creep On Creepin On dateert alweer van een paar jaren geleden, namelijk uit 2011. Het album en de formatie spreken me erg aan. Niet dat ze nu uitmunten in originaliteit, want ze vissen regelmatig in de vijver waar Tindersticks ook dobbert. Dat gevoel wordt met name versterkt doordat de zang van Taylor Kirk nagenoeg het spiegelbeeld is van die van Stuart A. Staples. Donkere, lome, sfeervolle muziek is dan ook het devies en ondanks de associatie met Tindersticks is dit zo ontegenzeglijk verdomd goed gemaakt dat iedere gereserveerdheid bij mij als sneeuw voor de zon verdwijnt.Vergezeld door een lui aandoende percussie (het nummer heet tenslotte ook Beat The Drum Slowly) en dito spel op de akoestische gitaar wandel je het album binnen, waarbij je je door de muziek even waant in een heuse spaghettiwestern van Sergio Leone. Het is een heerlijk begin, maar wordt meteen overtroffen door het titelnummer dat qua sfeer uniek is. "I wanna dance with the black woman" is de openingsregel van dit pareltje. Het mooie aan Timber Timbre is dat zij toch iets verder gaat dan waar Tindersticks ophoudt: nog iets meer tegentonen en noten die soms gewoon niet voor de hand liggen, maar ook regelmatig nog meer sfeer en, dat is persoonlijk natuurlijk, nog meer schoonheid. Het saxofoonspel dat nog wel eens de kop opsteekt (zoals ook in het titelnummer) is een absolute meerwaarde. Dat komt bijvoorbeeld tot uiting in Grand Canyon, waarbij de gelijktijdige erupties op synthesizer en saxofoon getuigen van avontuur en durf, maar gelijktijdig zo prachtig en imponerend zijn dat het een overweldigende indruk nalaat. Misschien is het wel de combinatie van die factoren die er voor zorgt dat dit voor mij zo'n bijzonder album is: de schoonheid en het avontuur. De productie van het album is uitstekend. Zelfs instrumentale tracks als Resurrection Drive Part II en afsluiter The Three Sisters overtuigen. Enige minpuntje vind ik de verpakking. Gewoon een karton waarin je de cd kunt schuiven. Het betekent, vanwege het gebrek aan plaats, dat er geen teksten in terug te vinden zijn en de aanwezige informatie zo klein uitvalt dat iedere poging deze te lezen zonder hulpmiddel gedoemd is te mislukken. Dat had anders gekund en gemoeten, is mijn persoonlijke mening. Maar het gaat tenslotte om de muziek en die is zoals gezegd van dien aard dat dit, wat mij betreft, een niet te missen cd is. Een etiket op deze muziek moet je niet willen plakken, en dat ga ik dan ook niet doen. Gewoon luisteren en kopen. Het is voor mij in ieder geval één van de meest fraaie cd's van dit jaar tot nu toe. Ik hoop dat meer mensen dat zullen vinden. 


Websites