a1033467777_5

Tiny Ruins

Some Were Meant for Sea

Categorie:

door Ed Muitjens

22-01-2012

While some were meant for sea / in tug-boats ‘round the shore’s knee / Milling with the sand and always coming back to land / For others, up above / Is all they care to think of, / up there with the birds and clouds / And words don’t follow.”Heengaan naar een plaats waar woorden niet zullen volgen. Een plaats waar woorden niet kunnen krenken. Het is een plaats waar de hoofdpersoon in het prachtige “Priest with balloons” naar toe vliegt. De één kiest nu eenmaal voor de zee, de ander voor lucht. De openingszin “Some Were Meant for Sea” is ook de titel van de cd van Tiny Ruins.Tiny Ruins is een project van de in Engeland geboren maar in Nieuw-Zeeland opgegroeide Hollie Fullbrook. Er is in 2010 enkel een EP verschenen met de titel “Little Notes”. Al de composities op “Some were meant for sea” zijn van de hand van Hollie Fullbrook. De hoes laat een onstuimige zee zien. De muziek van Tiny Ruins staat juist voor het tegenovergestelde. Ze is zeer ingetogen en intiem. De instrumentatie is, naast de basis van akoestische gitaar en af en toe piano, zeer summier. Het zijn slechts pasteltinten in een afgewogen compositie. Juist de spaarzame accenten zoals percussie, viool, accordeon en cello leggen de nadruk op de zang van Hollie Fullbrook en de songs. Ze is, voor mij, een typische in de folk gewortelde Engelse singer/songwriter. Ze maakt veel gebruik van haar kopstem maar dat wekt nooit irritatie op. Nee, Fullbrook’s stem mag gehoord worden. Simpelweg omdat haar zang, in combinatie met de songs, kan ontroeren.Om de cd per nummer te bespreken gaat te ver maar ik wil enkele pareltjes toch even aanhalen. Het openingsnummer “Old as the hills” bijvoorbeeld dat een prachtige spanningsopbouw kent en het reeds aangehaalde “Priest with balloons” dat voor mij één van de hoogtepunten is. Het is een schitterend lied met bijna hypnotiserend gitaarspel, simpele maar indrukwekkende percussieaccenten en een tekst, over het zoeken naar een betere wereld. die blijft boeien: “I want to live where the traffic controlers are ballet dancers / and billboards are painted over with colours / where unkindness is fined /  And nobody feels like taking the comments…” Tenslotte wil ik nog aandacht vragen door het met een staande piano gedragen lied “Pigeon knows”. De kwetsbaarheid druipt van het nummer af. Als je de weg naar huis kwijt bent, volg dan de staart van de duif maar… Dit nummer wordt zo breekbaar gebracht dat je bijna bang bent om adem te halen omdat het de magie van het moment zou kunnen verbreken. Prachtig mensen, prachtig!De cd is opgenomen in The Moyarra School Hall in South Gippsland (Australië). Een klein wit schooltje ergens in the middle of nowhere. Als je “Pigeon knows” door de hoofdtelefoon beluisterd hoor je en voel je die intieme omgeving: het kraken van het hout, het aanslaan van de toetsen. Een dergelijke omgeving is geen studio. Dat er soms opnametechnische onvolkomenheden zijn te horen moet de luisteraar gewoon voor lief nemen. Sfeer is bij deze muziek vele malen belangrijker dan geluidstechnische perfectie.Ik ben erg onder de indruk geraakt van deze cd. Het is een plaat die door zijn soberheid je in jezelf laat keren. Je mee laat voeren naar een plaats waar gesproken woorden niet volgen, hooguit je gedachten. Ja, morgen ga ik naar de zee…


Websites