Tom1

Tom Feldman & The Get-Rites

Tribute

Categorie:

door Ed Muitjens

06-09-2010

Een paar weken geleden viel bij mij de cd “Tribute” van Tom Feldman in de brievenbus. Deze Tom Feldman is vanaf 1999 actief en heeft met zijn “The Get-Rites” een viertal cd’s op zijn naam staan. Feldman vond het schijnbaar tijd dat hij zijn blueshelden moest eren en daarom is deze cd verschenen met covers van ondermeer Muddy Waters, Lightning Hopkins, Charley Patton en Son House. Met enige argwaan bekeek ik de songs omdat ik wel vaker bij het beluisteren van dergelijke blueshommages me geterroriseerd heb gevoeld door een grote mate van saaiheid en mijn oogleden het dan meestal verloren van de zwaartekracht. De toevoeging “The Gospel sides of….” maakte me toch nieuwsgierig en Tom Feldman heeft me verrast. Feldman belicht inderdaad de gospel getinte nummers van de lieden waarvan werd gezegd dat ze “Devils Music” maakte. Een aardige contradictie. Het heeft geleid tot een heerlijke roots getinte blues-gospel plaat. Gewapend met een National Reso-Phonic gitaar en begeleid door enkel drums en bas en een spaarzame pedal steel neemt Feldman de luisteraar bij de hand en voert hem mee naar een geschiedenisles over blues getinte gospel, voornamelijk ontstaan in de eerste helft van de vorige eeuw. Aan het eind kan de luisteraar bijna niet anders concluderen dan dat hem/haar een tiental pareltjes zijn voorgeschoteld. Tom Feldman komt zeer geloofwaardig over en diens geloofwaardigheid wordt verstrekt door het feit dat hij een stem heeft die deze muziek overtuigend kan brengen. Hij heeft goed geluisterd naar de mannen waaraan hij schatplichtig is. Zo hoor ik in stem bijvoorbeeld een vleugje van die rauwheid die Blind Willie Johnson zo typeerde maar Feldman’s stem is gelukkig geen klakkeloze imitatie geworden van één van de aartsvaders van de blues. Feldman covert Johnson’s “Nobody’s Fault But Mine”, hetgeen een respectvolle en intense versie heeft opgeleverd. Respectvol, ook omdat “Nobody’s Fault But Mine” aan Johnson is toegeschreven. Daar mogen de heren Paige, Plant en sinds kort ook Tom Jones en Ethan Jones een puntje aan zuigen. Zij schreven het nummer liever aan zichzelf toe. De rest van de negen covers op deze “Tribute” zijn minder voor de hand liggend en ook dat spreekt voor de man. Hier is iemand bezig die zijn roots blootlegt zonder dat hij daarbij al te zeer knipoogt naar de commercie. “Needed Time” van Lightning Hopkins is schitterend en het kan niet missen dat zelfs de niet bluesliefhebber bij “Leave It There” overstag gaat. Geen opsmuk, gewoon basale, eerlijke muziek. Zijn gitaarspel en zang op “Leave It There” is niet alleen uiterst fraai maar hij weet hier ook de gevoelige snaar te raken. Ik moet eigenlijk bekennen dat ik de laatste tijd zelden een countryblues getinte cd heb gehoord waaraan ik meer plezier heb beleefd dan aan deze. Gelet op de tijdsduur van ruim 31 minuten is hier waarschijnlijk sprake van een tussendoortje, maar, verdorie, wat een smakelijk tussendoortje! Voor mij is deze uitgave nu al een essentiële bluesrelease en de reden om het oudere werk van Tom Feldman & The Get-Rites te gaan beluisteren. Ik hoop dat meer luisteraars dat gaan doen.