Tom Gillam: Better Than The Rest

Categorie:

door Rein van den Berg

09-09-2010

Lezers die mijn stukjes vaker hebben gelezen zullen ongetwijfeld wel eens geconstateerd hebben dat het maken van vooroordelen mij niet vreemd is. Helaas moet ik bekennen dat ik mij wel eens door het cosmetische omhulsel laat inpakken. Daar zitten ongetwijfeld voordelen aan, maar niet zelden proef ik achteraf mijn ongelijk. Uiterlijk is van belang, maar, en dat geldt ook voor Tom Gillam, blijft beluistering uiteindelijk de enige juiste referentiekader. Waar ging het mis? Laten we zeggen dat ik mij heb laten leiden door conservatieve stromingen binnen de alternatieve country. Deze “publicisten” droegen Tom Gillam al een tijdje op handen droeg, waardoor ik op het verkeerde been werd gezet. Voor mijzelf had ik hierdoor Tom Gillam een conservatieve, ietwat brave button toebedeeld. Onterecht blijkt nu, want zijn Better Than The Rest – An Anthology is gewoon een hele plezierige plaat. Het conservatieve is hier niets anders dan strakke degelijkheid. Mochten er lezers zijn die een vergelijkbare denkfout hebben gemaakt, dan is deze recente samenstelling wellicht het moment om een rechtvaardige switch the maken naar het oeuvre van deze robuuste rocker. Behalve 15 nummers – overwegend uit Tom’s achterliggende carrière – bevat het hoesje leuke achtergrondverhaaltjes opgemaakt door de gitarist zelf. Toch staan op deze compilatie een drietal niet eerder verschenen nummers. Nummers die om uiteenlopende reden eerdere albums niet hadden gehaald, of op het laatste moment geschrapt werden. Voor zij die bekend zijn met Gillam’s werk voegt deze release van Blue Rose Records helaas weinig toe. Voor mensen zoals mij – beter laat dan nooit – is het een uitstekende kennismaking. Het nummer Emily duurt in de origineel beoogde versie langer, maar laat hier in zijn bijna 7 minuten horen dat Tom Gillam een bescheiden gitaarduel niet uit de weg gaat. Craig Simon bedient hem daarbij uitstekend van repliek.