Tom Pacheco: Bluefields

Categorie:

door Rein van den Berg

12-09-2010

“The long lost American Songwriter” was zijn bijnaam. Tom Pacheco toefde jarenlang meer buiten Amerika dan daar binnen. Dat gold ook voor zijn populariteit. Hij had een bescheiden reputatie binnen Noorwegen, Ierland en Duitsland. De laatste jaren trekt “de markt” aan – overwegend vanwege het medium internet, en heeft Tom zijn mondiale publiek gevonden. Of wellicht beter nog, het publiek heeft Tom Pacheco gevonden. 10 à 15 jaar geleden waren Tom’s albums mondjesmaat vindbaar, maar de meesten zijn tegenwoordig beschikbaar via zijn homepage. Met uitzondering van zijn meest recente (I’ll Leave the Light On For You – 2010), daarvoor lopen de logistieke mechanismes nog. Het zal rond 1998 geweest zijn. Ik had nog nooit van Tom Pacheco gehoord, en iemand maakte me attent op het label The Road Goes On Forever Records en de daar zojuist verschenen plaat van Tom Pacheco – Bare Bones & Barbed Wire. Een dubbel-cd met daarop een zeer basaal product: een man, een gitaar en zijn muziek. Mensen, wat een zeggingskracht bevatte dit album, ik was meteen geïmponeerd door deze kerel. De 34 nummers waren allemaal geschreven door dezelfde man, een klassieke singer-songwriter. 34 nummers uitgevoerd en opgenomen op één avond te Dublin. Slechts een integer man, zijn werk, ver van huis. Dit “kennismakingsalbum” was een keerpunt, niet alleen voor mij, maar schijnbaar ook voor Tom Pacheco, want via datzelfde label verscheen in 1999 een volgende dubbelaar volgens hetzelfde recept. Ondertussen was mijn verzameling Pacheco’s slechts matig gegroeid, ik had van een vriend Bluefields gekregen. Alleen het schijfje, want het overige was zoekgeraakt. Enerzijds is dat erg mooi, want ik had een schitterende CD om naar te luisteren. Anderzijds: je wist maar bar weinig van de inhoud, zelfs dat gaf internet toen nog niet prijs. Het liefst wilde ik een compleet product, maar het heeft jaren geduurd voordat ik mijn verlangen kon voltooien. Uiteindelijk vond ik een Noor die zijn collectie had uitgestald, en wist dit album te krijgen in ruil voor twee Van Morrison cd’s. Een koopje! Hoe omschrijf je de muziek van Tom Pacheco het best? Het liefst zou ik zijn muziek willen benoemen als “Pre-Americana.” Pacheco’s muziek huist ergens tussen folk, rock en country. Hij past weinig versiering toe. Hij is een kind uit de tijd dat normen en waarden een hoger goed waren. Zijn teksten verwoorden vaak deze morele waarden. Zijn vroegste platen (uit de jaren 60 en 70) ken ik niet. Ik neem aan dat zijn beste songs uit die periode zich hebben genesteld op zijn Bare Bones albums. In 1987 vertrekt Pacheco op uitnodiging van een vriend naar Ierland, om er vervolgens jaren te blijven. Vanaf die periode breekt ook Pacheco’s meest productieve tijd aan. Albums verschijnen bijna om het jaar, beginnende bij het voortreffelijke Eagle in the Rain (op Ringsend Road). Tom’s stijl is over de afgelopen twintig jaar amper veranderd. Ook zijn songschrijvend niveau vertoont met het schrijden der jaren geen neerwaartse lijn. Tom heeft zichzelf en zijn kwaliteiten gevonden, en wordt door een gevarieerde schare aan vrienden regelmatig bijgestaan. Ieder album van hem heeft iets speciaals. Bij Bluefields denk ik daarbij aan onbeantwoord verlangen, en iedereen die deze plaat kent weet waarom, en zal ongetwijfeld iets vergelijkbaars voelen. Bluefields is opgenomen te Oslo – 1995.