R-7256677-1438024695-1052.jpeg

Tom Russell

Mesabi

Categorie:

door Martin Overheul

17-03-2012

Muziek is nog nooit zo bereikbaar geweest als tegenwoordig. Om het even welke hobbyist of beroepsmatige muzikant kan haar of zijn muziek op de eigen website of op een van de vele professionele sites gooien zodat zelfs de meest obscure band of singer-songwriter uit de VS zijn waar kan verkopen in pakweg Peru. Of Somalië. Het aanbod is dezer dagen dan ook zó gigantisch dat geen enkele dam bestand lijkt tegen de zich immer uitstrekkende vloedgolf die zich over ons uitstort. Het gevolg daarvan is dat de levensverwachting van een album, of noem het de periode waarin een plaat aandacht krijgt in de media, almaar korter dreigt te worden. Er zijn steeds meer websites en (vak)tijdschriften die een plaat van twee of drie maanden oud niet meer als ‘actueel’ beschouwen en er derhalve geen aandacht aan besteden. Alsof muziek, en bij uitbreiding elke vorm van kunst, een uiterste houdbaarheidsdatum zou hebben.Nog een gevolg van die afnemende levensverwachting is dat albums die kort na hun verschijning zowat heilig verklaard werden, amper enkele maanden later alweer in de vergetelheid zijn geraakt. Waaruit je zou kunnen concluderen dat de canonisering van het plaatje mag worden toegeschreven aan de dichterlijke overdrijving van de dienstdoende recensenten (wat overigens niet per definitie het geval is, al heb ik al jarenlang het gevoel dat er nog elke dag een nieuwe Dylan wordt ontdekt), maar ook dat de plaat, hoe goed die ook is, blijkbaar op vrij korte tijd is ondergesneeuwd door het enorme aanbod.Exact zes maanden geleden verscheen Mesabi, volgens de media een topalbum van Tom Russell. De lovende kritieken waren niet van de lucht, in sommige stukken moest je zelfs oppassen dat je niet struikelde over de superlatieven. Voor alle duidelijkheid: Ik vond al die loftrompetten méér dan terecht. Het album stond op mijn iPod toen ik een week in de Provence vertoefde en de combinatie van de prachtsongs Sterling Hayden, Roll The Credits Johnny, Goodnight Juarez, Love Abides en The Road To Nowhere met de natuur die me daar omringde, zorgde voor een uniek genoegen dat me vervulde met de geestelijke rust die ik daar node zocht. Dat de door mij zo geliefde Lucinda Williams haar stem leende aan een sfeervolle uitvoering van A Hard Rain’s A-Gonna Fall was een bonus die ik met graagte heb aangenomen.Maar intussen zijn we een half jaar en ettelijke honderden albums verder, en hoor of lees je niets meer over Russels meesterwerk. Er is een stoet van grootheden en dwergen aan mijn deur voorbijgegaan, tientallen nieuwe songs hebben hun plaats ingenomen op wat ik met plezier de soundtrack van mijn leven noem, er waren de vele plaatjes die je beluistert omdat ze je nieuwsgierig maakten maar die uiteindelijk geen blijvende indruk achterlieten en Mesabi is op het achterplecht geraakt. Omdat er geen dag voorbijgaat waarop er geen nieuwe cd’s in mijn brievenbus of inbox vallen. Dat heeft me dan ook aan het denken gezet. Alleen maar volgen wat actueel is, leidt tot tunnelvisie, tot aandachtsvernauwing, tot een vreemdsoortige koketterie waarop ik geen beroep wens te doen. Daar wordt namelijk niemand beter van. Verder las ik ergens dat er geen heden bestaat zonder verleden. En dat klopt. Het is evenwel treurig dat platen die drie maanden ‘oud’ zijn op een groeiend aantal plaatsen niet meer aan bod komen. Snelheid leidt maar al te vaak tot kortzichtigheid en kortademigheid, en de ‘meerdere-luisterbeurten-luisteraar’ diep in mij begint daar almaar meer tegen te revolteren. Ik doe dan ook niet meer mee aan die flauwekul. Een plaat zal moeten wachten tot ik vind dat de tijd rijp is om er iets over te melden. Vandaag heb ik Mesabi nog eens een keer gespeeld. Toen ik mijn ogen sloot, leek het heel even alsof ik weer in de Provence was…


Websites