81pk0l4c+eL._SS500_-jg

Ian Fitzgerald

Torn Up Routes

Categorie:

door Rein van den Berg

28-11-2021

Artiesten komen, artiesten gaan, maar mooie muziek blijft altijd bestaan. In 2019 verscheen Sing Me an Old Tune via Bandcamp, uitsluitend digitaal beschikbaar. Het was een EP die Ian had gemaakt samen met Rachel Sumner. Niet lang nadien was het alsof Ian Fitzgerald de stekker uit zijn carrière trok. Hij was aangedaan/teleurgesteld. Wat precies gebeurt was daarvan heb ik geen weet, maar ervaar het tot op de dag van vandaag als onbevredigend. Ik was door de jaren enorm verknocht geraakt aan zijn muziek. Deze laatste duo inspanning was niet de sterkste uit zijn oeuvre, maar ik had enorme verwachtingen voor de toekomst na zijn album uit 2016 met de passende titel You Won’t Even Know I’m Gone. Ongetwijfeld Ian, zou ik willen zeggen, maar het spijt me dat je, om wat voor reden dan ook, je gitaar aan de spreekwoordelijke wilgen hebt gehangen. Met pensioen gaan begrijp ik, maar tijdens de bloei van je loopbaan stoppen is eeuwig zonde. Uiteraard is hij niet de eerste die voortijdig opstapt. Wanneer het sappelen blijft moet je de eer aan jezelf houden, zeker wanneer je een betere boterham elders kunt verdienen, maar dat leek me bij Ian niet van toepassing. En wie weet strijkt hij nog eens over zijn hart. Ik blijf het hopen.

Gelukkig liggen er vijf uitstekende albums waar ik met een zekere regelmaat naar teruggrijp. Zonder uitzondering platen gevuld met songs die je pakken vanwege hun verhalende karakter. Al sinds zijn debuut, Torn Up Routes, bleek het potentieel van Ian Fitzgerald’s talent door de pakkende songs die hij fabriceerde. Vooral in die beginperiode bleek dat hij goed geluisterd had naar Dylan. Afkomstig vanuit New England toerde hij door de Verenigde Staten, waar hij podia deelde met artiesten als Iris Dement, Joan Shelley en vele andere. Onconventionele nummers als Wind Up in the Wind daar luister ik nog steeds met veel plezier na. Ian dreunt zijn teksten op terwijl heerlijk groezelige gitaar zo zijn eigen weg lijkt te creëren. Occasionally When it Rains rommelt, muzikaal gezien, minstens zo lekker door. Orgeltje, drums, mondharmonica en uiteraard alom vertegenwoordig Ian’s declamerende zang. Santa Cruz is een stuk meer intiem, indringende bijna. Ian begeleid zich op gitaar en zingt over “the Great Unknown”. Sommige luisteraars zullen wellicht afhaken door de ogenschijnlijke eentonigheid, maar bij meerder luistersessies hoor je steeds meer naar de oppervlakte komen. Muzikaal gezien kreeg Ian’s muziek door de jaren heen veel meer kleur en diepte. De basis was altijd goed, maar de aankleding van zijn laatste plaat heeft mijn voorkeur. Een vinylwaardig album! Benieuwd of we ooit nog eens van deze man gaan horen. Tevens benieuwd naar zijn huidige kapsel.



Releasedatum: 29/10/2005