Grace askew

Grace Askew

Until They Lay Me Down To Rest

Categorie:

door Ed Muitjens

26-07-2020

“We zijn geen archivarissen, we zijn muziekliefhebbers.” Martin’s woorden van afgelopen woensdag, mijn vrouw en ik waren bij Martin en zijn vrouw op bezoek, waren een dappere poging om de kritiek van onze vrouwen te weerleggen. Ik heb het wel vaker gezegd: mijn goede vriend Martin en ik lijken in nogal wat opzichten op elkaar. Dat geldt kennelijk ook voor onze platencollecties. Correctie, voor het niet op orde hebben van onze platencollecties welteverstaan, want dat is een doorn in het oog van onze vrouwen. Martin heeft een groot deel nog in dozen zitten heb ik begrepen. Ik heb ooit een poging gedaan om mijn collectie te herschikken op alfabet (en deels op genre) en dat is ergens halverwege in schoonheid gestrand. Nou ja, ‘schoonheid’ is ook niet meteen het best gekozen woord. Zeker niet in de ogen van mijn vrouw. Geloof me. Hoe dapper de poging van Martin ook was, ik wist meteen dat wij ons op het meest gladde ijs bevonden dat je je maar kunt voorstellen. “jullie zouden het op- dan wel inruimen leuk moeten vinden omdat muziek jullie hobby is” luidde het enigszins verwijtend in koor. “Ja, maar wij zijn geen archivarissen…” Ik hoorde het Martin nog een keer zeggen. Ik wist dat we beide met de (witte) billen bloot moesten. Nu kan ik eigenlijk niet namens Martin spreken, ik zie zijn billen tenslotte nooit bloot en ik ben ook niet op de hoogte of hij ze al dan niet insmeert met bruin zonder zon maar mijn billen hebben dit jaar nog geen straaltje zon gezien en zullen bijna pijn aan de ogen doen lijkt mij zo. Ik opperde nog iets van “dat kost veel tijd…” maar al onze argumenten werden met dezelfde snelheid van tafel geveegd als de zoveelste uithaal naar een uiterst volhardende rondvliegende wesp die uiteindelijk, onder de meedogenloze hand van Martin, zijn Waterloo vond.

Op zich was de discussie amusant maar op enig moment werd het me bijna net zo wit om de neus als… precies. Ik hoorde Martin, zij het Godzijdank met gepaste terughoudendheid, het volgende tegen zijn vrouw zeggen: “Stel, met de nadruk op stel, dat ik morgen heel misschien zou overwegen om…”Hij maakte de zin niet af en hoewel het een stralende dag was zag ik de bui al hangen. Stel dat Martin een poging zou wagen om zijn collectie in te ruimen dan zou deze jongen er natuurlijk niet te best op staan, he? Daarom begaf ik mij vandaag, met gepaste tegenzin, naar mijn muziekkamer. “Ik ben geen archivaris…” dacht ik nog. Het was een volslagen nutteloze gedachte. Ik begon alle cd’s te verzamelen die in de categorie “overige” moesten worden ondergebracht waarbij de achternaam of de bandnaam begon met de letter “A”. Uiteraard zette ik een plaatje op. Ik begon met de cd “Oceans Apart” van The Go-Betweens. Via het toepasselijke “There is no reason to cry” kwam ik uiteindelijk bij “The Statue” terecht en begon ik er wis en warempel schik in te krijgen. Aangezien ik toch al een groot deel van mijn collectie met de letter “A” in mijn handen had was het volgende plaatje het album “Until They Lay Me Down to Rest” van Grace Askew. En terwijl ik plaatjes van The Appartments, Arcade Fire en Joan Armatrading aan het rangschikken was moest ik vaststellen hoe goed dat plaatje uit 2010 van deze zangeres was dat destijds in eigen beheer is uitgebracht. Een qua instrumentarium summier album met een zeer plezierige, donkere rand. In de vergetelheid is ze niet geraakt. In 2013 kreeg ze bekendheid door mee te doen aan The Voice. Hoe dan ook, mijn plaatjes met de letter “A” zijn ingeruimd. Daar heb ik een paar uur over gedaan. Op naar de volgende 25 letters. Ik heb altijd geweten dat ik ooit ergens nog eens als een monnik zou gaan werken…


Websites